Vrij zijn

Ik stap op en voel me vrijwel een met mijn fiets. Ik kom in beweging en de vrijheid van het gaan komt over me heen. Vrij van de zorgen, de drukte, de beslommeringen die in mijn lichaam zijn gaan zitten. De benen die eerst nog zwaar voelden, komen telkens meer in hun ritme. Het ritme van zoevende banden, van een licht ratelende ketting. Als de benen even niet bewegen, is er het tikkende geluid van het achterwiel in vrije loop. Ondertussen glijden de verharde en onverharde paden aan me voorbij. Tussen de weilanden door, over de heide, heuvel op en weer af, door de bossen, langs meertjes en vennen. 

Er zit voor voor mij een overtreffende trap aan vrij zijn en dat is mij vrij voelen. Vrij zijn is een feitelijk iets, het is te plannen, het staat in de agenda. Vrij voelen is niets van dat, maar zoveel meer. Het is een gevoel wat moeilijk te vangen is in woorden. Vooral omdat ik het daarin niet in gevangen wil laten zijn. Alle woorden die aan vrijheid worden toegeschreven zijn mooi, maar vrij voelen is voor mij iets heel anders als voor jou. Het is soms een momentum, soms een periode en soms, soms gewoon een seconde. 

Het fietsen, gravellen of hardlopen is voor mij zeker geen trucje om het gevoel op te wekken. Het is er als ik op weg ga gewoon wel of niet. Als het er wel is, voel ik het vaak al bij de eerste trap. Net als de eerste vonk van verliefdheid, van liefde. Ik voel het dan en dan is het gewoonweg genieten. Toch is het er ook vaak niet en toch ben ik dan net zo vrij. Alleen ben ik dan gevangen aan dat wat het gevoel blokkeert. Het voelt dan ook of ik meer tegen die blokkade aan het fietsen ben, als tegen de omstandigheden of dat deze bondgenoten lijken te zijn, in het slopen van mijn lichaam en geest.

Dat is wat het vrij voelen ook in optimale forma is. Het is niet alleen in het hoofd, het is ook met het lichaam. En met mijn ik die daar in woont. Het is mijzelf daar ook bewust van te maken, als ik mijzelf de vreugde van vrij zijn ontneem. Door te gefocust te zijn op wat er niet is, te blijven hangen in het gevoel van tekort schieten, de negatieve woorden die in repeat staan, door voorbij te gaan aan dat wat er is, door….. door maar door te blijven gaan. Het is weer terugkomen bij mijzelf en tevreden te zijn (met mijn ik).

Vrij zijn is geen vanzelfsprekendheid, voor mij misschien planbaar maar ik weet voor velen niet. Toch wens ik en bid, voor die ene seconde, een moment en het liefste een periode van oneindige vrijheid voor een ieder en vooral, bovenal, met zijn of haar ik.