Liberté, Égalité, Fraternit

door Geplaatst op

Gisterenochtend rende ik met het ontwaken van de dag door de straten van Parijs. De straten waren nog leeg, op wat groepjes na die de nacht hadden doorgehaald en zwervers die soms midden op de stoep nog lagen te slapen. Ondertussen kwamen de meest indrukwekkende gebouwen voorbij, maar ook plekken waar ik liever in de nacht niet zou willen komen. Op de grootste oude gebouwen stonden de woorden: Liberté, Égalité, Fraternité. Vrijheid, gelijkheid, broederschap (verbondenheid/solidariteit). Woorden gebeiteld in steen in het hart van Frankrijk. 

Wat vast gebeiteld is in steen, is niet meer te veranderen, is definitief, onwrikbaar. Maar hoe zit dat met mijn hart? Met het hart van onze samenleving? Vecht ik, vecht jij, vechten wij nog voor deze woorden? Vrijheid, gelijkheid, broederschap… of zijn het niet meer dan oude woorden, op oude gebouwen, uit oude tijden. De tijd kan ik niet herschrijven toch lijken woorden soms niet meer de betekenis te hebben die ze ooit hadden. Worden ze ingezet, verdraaid, tot ze passen zodat ze niet meer schuren, maar wel scheuren. 

Met elke stap die ik zette voelde ik het zelf ook schuren in mijn gedachten. Ik zet stappen in vrijheid, maar vecht ik er ook voor? Ik sta voor gelijkheid, maar draag ik dit ook altijd uit? Ik geloof in broederschap, verbondenheid, solidariteit maar voel me soms toch zo ver verwijderd van de mensen om me heen. Hoe graag ik het ook wil, ik schiet er zo vaak in tekort. Soms zou ik willen dat woorden meer zijn dan gebeiteld in steen, geschreven op papier of geplaatst op het net. Dat ze doorleefd worden, nageleefd zodat het een bevestiging is van de werkelijkheid…