De omgeving is er
Gisteren had ik de seizoensafsluiting van De Meesterknecht bij Den Haag. Er was mij gevraagd om een gravelroute uit te zetten, nu is dat iets wat ik graag doe maar in die omgeving wel wat uitdagender. Na wat verkenningstochtjes van de zomer is er uiteindelijk nog zo’n tien procent gravel in de route gekomen. Het mooiste was uiteindelijk op de dag zelf, dat een van de gravelaars zei; “Misschien is de ondergrond bijna geen gravel, de omgeving is echt een gravelomgeving”. De omgeving was het duinlandschap van Den Haag tot een stukje boven Noordwijk uit en weer terug.
Ik vond het een mooie gedachte. Het omdenken na het schakelen dat het weer best wat onstuimiger was, het schakelen dat de ondergrond vooral verhard was. De omgeving was zeker geweldig mooi. Door het onstuimige weer was de branding schitterend om te zien vanaf de hogere stukken in de duinen. Het glooiende duingebied nodigde uit om elkaar te dagen vol omhoog te rijden. We werden getrakteerd op meerdere regenbogen en de zon die meerdere keren door de wolken doorbrak. De bochtige paden waren een feestje voor de bredere banden. Met andere woorden het was gewoon genieten.
Afhaken, zonder er aan te beginnen omdat het op papier niet perfect lijkt, kan de makkelijkste keuze lijken. Toch was bij deze zaterdag en andere tochten dit jaar de omgeving die alles veranderde. De omstandigheden, zoals het weer kunnen niet perfect zijn, de ondergrond kan wel eens tegenvallen, maar de schoonheid van de omgeving kan dat allemaal wegpoetsen. Misschien is het zelfs wel het zien van de schoonheid. Het perspectief vooraf maar ook tijdens de tocht zelf, bepaalt zoveel van hoe ik op de fiets zit tijdens en uiteindelijk aan het einde van de rit vanaf stap.
De woorden bleven wel hangen en ik bleef er in gedachten mee spelen. Als het pad niet perfect is of als ik liever over andere paden rijd, kan ik dan ook mijn voldoening halen uit de omgeving. Of als de omgeving helemaal bij me past ben ik dan bereid om me erin te blijven voortbewegen ook al is het pad niet helemaal het mijne (meer). Het is denk ik ook hierin het perspectief, waar ben ik op gericht? Gaat het om mijn eigen pad of gaat het om de omgeving waarin ik me voortbeweeg?
Ik noemde het eerder omdenken, ik denk dat ik daarmee tekort doe, het is veel meer dan dat. Het is een andere manier van denken, een andere manier van kijken. Kijken wat er wel is. Niet gericht zijn op het pad, maar omhoog te kijken. Niet gefocust naar beneden maar naar voren en alles eromheen. Niet gericht zijn op het eigen pad maar op de omgeving.
