Vechten tegen…
De benen draaien, toch ben ik aan het zoeken naar de schwung. Mijn hartslag gaat bijna niet omhoog, wat er op neer komt dat mijn lichaam niet in de actieve stand wil komen. De wind lijkt uit een onuitputtelijk vat tegen me in te duwen. Het gevecht blijkt alleen dit keer niet met de wind maar veel meer met mijzelf te zijn. Ik word meer geremd door vermoeidheid in mijn hoofd in plaats van in mijn lijf. Het is niet dat ik niet wil en ook niet dat ik niet kan, het is vechten tegen… mijzelf.
Het glas zie ik liever halfvol en dat roep ik dan ook meestal, toch lijkt het glas nu meer leeg als vol te zijn. Alsof door het vechten tegen er meer uit het glas geklotst is als erin gebleven. Dat ik onbedoeld de domino stenen al heb omgestoten terwijl ik de baan nog aan het opbouwen ben. Met als resultaat dat ik overal hard achter de feiten aan het lopen ben. Over hardlopen gesproken, de afgelopen weken lijkt een onzichtbaar iemand met een stevig elastiek achter mij aan te rennen, alleen dan langzamer dan ik wil en ga.
Het is soms alsof er een houdbaarheid op alles in het leven zit. Een houdbaarheid aan goede benen, een houdbaarheid dat alles vanzelf gaat, een houdbaarheid aan relaties en vriendschappen. Ook dat is iets waar ik tegen aan het vechten ben. Vanuit mijn kinderjaren is dat alles een houdbaarheid heeft, iets wat ik al snel mee kreeg. Dat alles in een patroon van maximaal drie a vier jaar opnieuw begon. Dat alles in het leven dus een relatieve korte houdbaarheidsduur had. Vechten is het, dat dit geen self full filling prophecy blijft in mijn leven.
Geloven in deze houdbaarheid is een van de dominostenen die als een versneller werkt en meerder rijen tegelijk omstoot en op gang brengt. Het lijkt dan wel of ik onbewust destructief kan handelen om deze wet van houdbaarheid overeind te houden. Of ik in mijn hoofd al afscheid heb genomen van wat er gewoon nog is. Het is meer dan alleen gevecht tegen mijzelf, het is een gevecht tegen het doorbreken van patronen, een gevecht tegen waarheden van vroeger, een gevecht tegen het verliezen van connectie en bestaansrecht.
De zon laat zich in de hele rit niet zien. Als ik weer thuis ben breekt deze dan toch door tussen de donkere wolken. Te laat denk ik als eerste van binnen. Het glas is immers even half leeg. Dan besef ik in een keer waar ik naar kijk, een stukje warmte en licht tussen donker grijze wolken en natte kou. De stenen vallen even niet meer en andere dingen vallen juist wel op hun plek. Blijf ik vechten tegen of ga ik vechten voor? Vechten voor mijzelf, vechten voor een goede vorm, vechten voor vriendschappen en relaties. Vechten voor… in plaats van tegen.