Mooier met de tijd

Afgelopen dagen was ik op een karakterweekend in een klooster in de Zwitserse bergen. Een lang weekend nadenkend over mijn tweede helft van het leven. Waar ik mezelf nog steeds jong voel, gaat de tijd door. Een mooi moment voor zelfreflectie. Even stil te staan bij de eerste helft, wat wil ik meenemen en wat loslaten naar de tweede helft. De Alpen is natuurlijk de mooiste plek om omhoog te klimmen naar mijn verlangens en wat dieper af te dalen naar mijn drijfveren. 

Vroeg in de ochtenden was ik aan het trailen door de omgeving. Het afdalen ging door de dagen heen telkens sneller, het vertrouwen groeide. Berg op voelde ik dat mijn spieren telkens meer opgerekt raakte en de belasting telkens beter aan konden. Het is jammer dat ik er maar een aantal dagen was, want zin in nog langere trails had ik zeker. De schoonheid van de omgeving en de groeiende kracht en souplesse om er doorheen te bewegen waren zeker klaar voor een tweede helft.

Hetzelfde gebeurde met mijn gevoel van klaar zijn voor de tweede helft van het leven. Door stil te staan bij wat ik heb meegemaakt voelde ik dat het me sterker heeft gemaakt. Op de een of andere manier is er iets geweest wat mij gevoed heeft om kracht op te brengen om het leven aan te gaan en het te omarmen als het is. Ook heb ik ook onder woorden kunnen brengen wat mijn verlangen is, wat een gevoel van vertrouwen gaf, wat in de loop het weekend bevestigd werd door de brieven die ik kreeg van dierbare familieleden en vrienden.

Na een wandeling waarin het thema mijn roeping in het leven was, merkte ik dat er nog blauwe plekken en frustraties in mijn leven waren. Toen we terug kwamen bij het klooster, raakte ik in een mooi gesprek met een non van 88 jaar. Haar gezicht straalde bewogenheid uit, haar glimlach was vriendelijk en met haar ogen keek ze me diep in mijn ziel. We hadden een gesprek over haar toewijding en ik deelde wat van mijn onvervulde verlangens. Ze was vaak heel kort en eerlijk in haar feedback over mijn frustraties, wat heel verhelderd was en wat me echt hielp. Uiteindelijk bleef het woord Devotion hangen. Toewijding aan… voor haar, haar leven aan God. Wat een prachtig mens.

Op de weg van mijn leven is mijn beeld van God veranderd. Met het ontwikkelen van mijn eigen identiteit ben ik telkens meer de grootsheid van de identiteit van God gaan zien. God is voor mij waarheid. Alleen merkte ik dat mijn verlangens richting het leven, richting God, die waarheid ook wel in de weg hebben gezeten. Dat ik zoekend naar mijn eigen identiteit me moeilijk kon laten vullen en de ware identiteit van God kon omarmen. Toch heeft Hij mij over een weg laten gaan dat ik zijn identiteit in mijzelf kon ontplooien in een leven van devotion, toewijding aan familie, vrienden, toewijding aan mijn werk en bovenal aan mijn vrouw en zoon. 

Eren, dienen en geven waren de woorden die bij de tweede helft werden meegeven. Woorden die in mijn optiek in 1 woord te vangen zijn… devotion. Het was dat ik toch iets onrustig naar het weekend toeleefde, onrust die er veel is geweest in de eerste helft, heb ik de onrust in mijzelf rust kunnen geven. Een diepere vrede wat zich uitte in een intens genieten. Toen ik boven op de berg werd gevraagd waarom ik daar was, had ik ook alleen maar aan drie woorden genoeg, ”om te genieten”. Ik stond daar gelouterd boven op die berg, dichter bij mezelf dan ik ooit was…

Tijdens het weekend kwamen die laatste woorden in het lied “mooier met de tijd” van Stef Bos voorbij. Een woorden kunstenaar die in het lied deze gevoelens helemaal weet te vertalen.

Geniet van het leven, het wordt mooier met de tijd.