Identiteit =(vervuld) zijn
Afgelopen zaterdag keek ik boven op een berg in de Alpen, in een moment van stilte, voor me uit en zag de reuzen met witte toppen en dacht terug aan vroeger. Als negentien jarige stond ik daar twintig jaar geleden boven op een bergpas had ik uitzicht op de hoogste berg van de Alpen, de Mont-Blanc. Ik hoopte op dat moment met alles wat in me zat dat ik op tijd fit zou zijn, om vijf dagen later bovenop die reus te staan. Twee dagen eerder was ik in de nacht geveld door een flinke buikloop en met een gevoel van leegte wandelde ik die dagen over een paar hoge bergpassen, om vanuit Zwitserland bij de eindbestemming in Chamonix te komen. Nu later komen de herinneringen terug aan dat onzekere ventje, die ervoor koos om door te gaan ook al zat het tegen, worstelend met een gevoel van twijfel..
Het was werken aan mijn identiteit toen en ook in het afgelopen weekend. Wie ben ik, hoe is het gesteld met mijn eigenwaarde. Ben ik vervuld van binnen of is er leegte. Als mijn identiteit een box is gevuld met eigenwaarde en leegte, hoe zorg ik er dan voor dat de leegte meer en meer verdwijnt en dat mijn eigenwaarde toeneemt? En als ik het over waarde heb dan gaat het ook over waardering, over acceptatie, over liefde. Want op de een of andere manier willen leegtes altijd gevuld worden en aan mij is de keuze of ik de leegte vul met surrogaat of dat of investeer in mijn eigenwaarde.
Het complexe is dat ik in het leven ook graag in verbinding sta met anderen. Mij verbonden wil voelen met mijn dierbaren, mijn ouders, mijn broers en zussen, mijn vrienden, collega’s en bovenal met mijn gezin. Die hebben ook allemaal een box voor hun identiteit. Die op elkaar in spelen als communicerende vaten. De eigenwaardes kunnen in verbinding versterkt of afgebroken worden en dit kan resulteren in opwaartse en neerwaartse spiralen van eigenwaarde en leegte.
Toen ik aansloot als jonge gast bij de groep in Charmonix was er een man die naar me omkeek. Ondanks het leeftijdsverschil van 35 jaar, voelde ik mij door hem geaccepteerd en was er verbinding. Nu 20 jaar later mag ik hem nog steeds als vriend ontmoeten in het leven. Hij was en is een groot geschenk van die reis. Afgelopen weekend was ik met een andere vriend boven op een berg en heb ik een diepe onderlinge verbinding mogen ervaren op zielsniveau, waarin twee mannen versterkt werden in hun identiteit, elkaar opbouwden en vanuit de diepte tot grotere hoogten brachten. Twee mooie voorbeelden van opwaartse spiralen in mijn leven, die ik voor altijd zal koesteren en met mij mee zal nemen.
Alleen zijn er ook neerwaartse spiralen geweest. Waar de verbondenheid vertroebelt geweest is en ik worstelde met de leegte binnen in mij. Alleen de dingen waarmee ik die leegte vulde, kwamen niet ten goede aan mijn eigenwaarde en dat had dan zijn effect op de identiteit van degene waar ik mee in verbinding wilde staan. Vooral met de meest dierbare. In de eerste plaats om het simpele feit dat de tijd, die ik in de leegte stopte, ook tijd was die ik aan de ander had kunnen besteden. Ten tweede omdat het mijn eigenwaarde verder deed dalen waardoor ik ook minder van mijzelf kon geven aan de ander. Ten derde omdat ik negatief over mijzelf ging denken met als gevolg dat ik ook meer met negativiteit aan het communiceren was.
Ik merkte dat als anderen (en ook ik) mij niet bevestigden in mijn ware ik, het mijn identiteit raakte en ik minder van mijzelf durfde te laten zien. Het effect was dat ik mij verstopte achter maskers, waardoor ik in een vicieuze cirkel terecht kwam van negativiteit en zelfdestructie. Het lastige is dat als er dan erkenning kwam, het meer voelde als erkenning voor het masker als voor mijzelf. Met als gevolg dat er nog een grotere leegte ontstond. Wat resulteerde in nog meer masker gedrag en een grotere zoektocht naar mij ware identiteit, mijn ware ik.
Door de jaren heen heb ik onbewust 2 formules geleerd waar ik in de afgelopen dagen de woorden voor heb gevonden.
Eigenwaarde + wereldsewaarde = grotere leegte
Later heb ik onder woorden kunnen brengen dat als ik mijn eigenwaarde probeerde te vergroten door deze te zoeken om mij heen, ik mijn ware kleuren aanpaste en als een kameleon op probeerde te gaan in de omgeving. Alleen hoe meer de kameleon gewaardeerd werd hoe kleiner mijn eigenwaarde werd en er dus weer meer leegte ontstond. De waarde die ik zocht in de wereld leidde uiteindelijk alleen maar in een grotere leegte. Zo zijn er nog vele andere voorbeelden, maar allemaal met hetzelfde effect van een grotere leegte.
Eigen waarde + Godswaarde = (vervuld) zijn
Deze vind ik best lastig om uit te leggen. Ik voel nog steeds spanning, een stukje weerstand om deze volledig te omarmen. Het betekend niet dat ik mijn eigenwaarde aan de kant moet zetten voor God, maar dat ik 100% mag ik accepteren dat ik door hem geliefd en geaccepteerd ben. Dat hij mijn eigenwaarde wil vermenigvuldigen. Zodat ik mijn identiteit in hem en door hem weet te vinden. Met als gevolg dat ik er kan zijn. To be, zoals ik al in meerdere blogs heb geschreven, mijn verlangen over wie ik ten diepste wil zijn.
Waar de weerstand dan zit, is dat ik een stuk controle helemaal mag loslaten. Dat ik stap voor stap meer in rust mag leven omdat de onrust in liefde wordt omarmd.
De bergen staan voor mijn voor mooie ontmoetingen, voor verbinding. Ook mijn vrouw heb ik in de bergen ontmoet en leren kennen. Door haar en mijn vrienden heen heb ik daar in de bergen, aan de voeten van almachtige en op andere momenten mogen voelen dat ik van waarde ben en dat ik gewaardeerd ben door hen en door hen heen door God.