Licht en duister
Afgelopen week was ik twee dagen aan het gravellen in en over de Hoge Venen-Eiffel. Na het vele denken was het heerlijk om even de gedachten te verzetten om even onderweg te zijn. Om wat vast zat weer over grind los te rijden. Even de volle focus op het zoeken naar de beste lijnen in de afdalingen in plaats van zoeken naar de juiste woorden. Af te zien op de vele klimmen en vooral om plezier te maken op de fiets. Toch gingen de gedachten nog veel terug, waar ik dacht dat ik alles van me had geschreven, ging het in mijn hoofd toch verder. Op verschillende manieren kwam het de afgelopen week ook terug in woorden, in liederen en in verhalen.
I believe in the sun even when it is not shining
I believe in love even when there’s no one there
I believe in God even when He is silent
De eerste drie zinnen opgeschreven op de muur van een kelder tijdens de Tweede Wereldoorlog, geschreven door een Jood in het concentratiekamp Keulen. Hoe iemand die zich in het donkerste kelder van de wereld bevind, toch licht van binnen met zich mee draagt. Het raakte me, dat door alles heen, iemand de moed heeft om deze woorden op te schrijven. Ik vraag me ook af hoe vaak de schrijver zelf de woorden heeft herlezen om zichzelf weer te bemoedigen. Een dag later was er een kleine overdenking van Bear Grylls in zijn dagboek brandstof. Daar kwam een zin voorbij uit Lucas 13:33, “Let dus op of het licht dat in je is, niet verduisterd is”.
Weer later in de week was ik bij een theater voostelling van Stef Bos. Deze had ik al voor mijn Zwitserland reis geboekt en ik was benieuwd met welke zinnen de woordenkunstenaar me weer wist te verassen. Hij kwam op een gegeven moment bij het lied “Tussen de liefde en de leegte”. In dit lied zit onrust, onrust die ik ook zo vaak heb gevoeld. Onrust die de leegte voed. Onrust die in de wereld zit en een zuigende werking heeft op de liefde, om dat wat licht is in zich op te nemen.
Een dag later zit ik in de tuin mijn verhaal te vertellen en vallen alle puzzel stukjes in elkaar. Al deze woorden hebben te maken met het zoeken van identiteit, van bestaansrecht, van liefde, van licht. Maar ook met het vinden van rust en zingeving. De zin tussen de liefde en de leegte, voelde als dezelfde woorden tussen licht en duister, als tussen eigenwaarde en leegte.
Eigenwaarde = licht = liefde.
Voor nu, ga ik weer verder onderweg. Onderweg met de wetenschap dat er in de donkerste kelders nog steeds licht te vinden is. Dat er door alles heen een weg is. Dat ik niet hoef te kiezen tussen de liefde en de leegte. Dat er rust is te vinden, ook binnen in mij. Onderweg om te zijn, om te leven, om te delen van de liefde en het licht.