Op weg naar…

Hoe voelen de benen vandaag? Een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Het antwoord weet ik pas echt als ik poosje onderweg ben. Ik maak het de benen alleen niet altijd even makkelijk. Zo ook van het weekend. Het zat de hele week in mijn hoofd om weer een langere afstand te lopen en vrijdag was uiteindelijk nog de enige optie. Na vrijdag een 22 kilometer hardlopen stond er zaterdag een dikke 80 kilometer gravel op het programma. Ik dek mezelf dan al van te voren een beetje in, het zal wel niet veel wezen vandaag. Aan trainingsschema’s doe ik niet en op zo’n moment denk ik misschien toch eens doen David… alleen waar train ik dan voor? Ik heb mooie avonturen in mijn hoofd, mijn Strava staat vol met routes die ik gemaakt heb, maar nog nooit gereden. Deels omdat ik het leuk vind om nieuwe routes te maken, deels omdat het me aan tijd ontbreekt. 

Toch merk ik dat ik de behoefte heb om gewoon te doen waar ik zin in heb. Er is wel een stemmetje in mij die vindt dat het beter en sneller moet. Maar dat stemmetje is kleiner geworden. Tegen de stroom in, want ik leef in een tijd waarin ik wordt aangemoedigd om altijd op zoek te zijn naar beter worden en waar ik wil staan over drie tot vijf jaar. Na te denken over welke keuzes dat met zich mee brengt voor vandaag. Om zo de route uit te stippelen naar succes. Er lijkt wel iets te zijn ontstaan dat er opgekeken wordt naar ambitieuze mensen die routines hebben ontwikkeld voor succes. Volgzaam worden hun gedragingen en routines gekopieerd in de hoop dat hun succes te evenaren of, nog beter, te overtreffen. Maar is dit hoe het leven werkt? 

Het is toch wat frisser dan ik dacht, de 13 graden wordt nauwelijks aangetikt en de zon laat zichzelf sporadisch zien. Toch vind ik een korte broek altijd het heerlijkst zitten. Het geeft een gevoel van vrijheid. De benen warmen gelukkig redelijk snel op door de inspanningen. Op de route liggen veel bochten en veel los zand. Een combinatie die veel vraagt, maar met mijn beetje techniek en vermogen kom ik er een eind doorheen. Ik denk na over de woorden van de overdekking, op weg gaan zonder te weten waarheen. Ik ben nu ook op weg, ik weet waarheen, weet ongeveer wat ik kan verwachten maar ik weet niet weet wat ik allemaal tegen zal komen. Wat als ik niet weet waarheen, niet wat ik kan verwachten en wat ik tegen zal komen? Dat is dan denk ik pas echt avonturieren. Het voelt als gewoon een keer op de fiets stappen en dan maar zien waar kan het einde van de dag ben, de dag erna weer hetzelfde en de ga erna weer…. dat gaat zelfs tegen mijn stroom in.

Maar is dat niet hoe het leven werkt? Dat het echte leven gewoon een avontuur is? Het slechts een illusie is dat ik een route naar succes kan uitstippelen. Want het leven laat zich niet voorspellen. Wat morgen allemaal gaat brengen, laat staan wat zich in de rest van de dag gaat ontvouwen. Ik weet zelfs niet precies welke woorden in mijn volgende zin zullen staan, toch schrijf ik rustig door in de hoop dat ze zullen komen, de woorden. Zo is het leven voor mij ook gewoon op weg gaan. De ene dag weet ik wat meer als de andere waarheen. Wat ik tegen zal komen weet ik niet. Als ik het vaak genoeg zo doe, zal ik vast vanzelf een beetje de techniek en vermogen ontwikkelen om er mee om te gaan, er doorheen te gaan en er weer uit te komen.