Clockwise

Er is een rondje bij Bergen op Zoom welke ik altijd tegen de klok in reed. Dit weekend heb ik het rondje met de klok mee gereden over een paar nieuwe en grotendeels over bekende paden. Toch zagen de bekende paden er tegen de gekende richting anders uit. De bomen staan tegen een andere achtergrond, de heide lijkt dan groter en het bos dan weer kleiner. Het gaat lichtjes omhoog daar waar het anders omlaag gaat en visa versa. 

Op de weg erheen zat ik een podcast te luisteren en het ging over woorden. De woorden in ons leven creëren onze filosofie, onze kennis en wijsheid, onze manier van denken, welke de richting van ons leven bepaalt. De vraag is dan ook, waar brengen mijn gedachten me heen. Alles wat ik in te leven heb komt door wie ik ben en wie ik ben is het resultaat van mijn denken. De vraag is dan ook, met welke woorden laat ik mijn gedachten vullen?

Tijdens de rit vlogen de gedachten alle kanten op. Merkte ik dat er woorden waren die me gevangen hielden in gedachten die ik het liefst wilde parkeren of kwijtspelen. Verlangde ik naar woorden die het gevoel diep van binnen konden vatten. Zocht ik naar nieuwe woorden of oude op hernieuwde manier ingeademd. Het oude, het heden en de toekomst op een nieuwe manier te bekijken. Om de achtergrond waar alles zicht tegen afspeelt helderder te zien. Om woorden omhoog te halen en weer rustig in te laten dalen. Om te zoeken in de hoop te vinden, dat wat ik in de afgelopen tijd een beetje ben kwijtgeraakt.

Als alles in onszelf begint met woorden en eindigt met woorden, dan geloof ik dat er in het begin het woord was. Het woord wat is en duiding geeft, wat creatie mogelijk maakt, invulling geeft, de bron is van gedachten. Zonder woorden is het niets anders dan lucht en leegte. Woorden zijn de bouwstenen en het cement in een. Die de bouwwerken vormen van mijn gedachten. Alleen zijn de bouwwerken soms zo complex geworden dat ik de neiging heb om ze, net als de duplotorens van vroeger, omver te gooien en opnieuw te beginnen. 

Langzaam wordt de horizon grijzer en begint het te miezeren. Net als de bouwwerken in mijn hoofd die zich in de nevel begeven. Vandaag breekt de zon niet meer door. De kou trekt zich langzaam door de kleren heen. Ik kort de rit in en stap ondanks alles met een voldaan gevoel af. ‘Ik beweeg, dus ik leef’ was een credo van vroeger van mij, woorden die ik even goed omarm. Genoegen nemen met het kleine, het grote zal op zijn tijd wel volgen.