Vechten tegen het (on)zichtbare

Alleen omdat je de wind van voren krijgt betekend niet dat je de verkeerde weg ingeslagen bent. Een mooie quote die vandaag in een overdekking voorbij kwam. Want het gevoel van de wind van voren krijgen kennen we denk ik allemaal. Het vechten tegen het onzichtbare. Een strijd die soms niet te winnen lijkt. Toch als het de weg is die afgelegd moet worden, is het niet anders dan vechten. Vechten in de vorm van doorzetten en doorgaan.

Gisteren had ik soms toch een ander gevoel, toen ik weer een bocht indraaide en zag dat de volgende mulle zandstrook op komst was, hoopte ik toch stiekem dat ik de verkeerde weg was ingeslagen. Nee het was niet de verkeerde afslag en ja er volgende nog veel meer zandstroken. Sommige stroken waren nog zwaarder omdat de boeren hun land met grote sproeiers nat hielden tot over de randen van hun akkers. Daardoor kregen de zandpaden, die strak langs de akkers lagen, een toplaag van modder. Het was daardoor Hors catégorie zand crossen geworden.

Doorzetten en doorgaan is dan een keuze. Het is dan verleidelijk om alternatieven te zoeken. Om even uit te zoomen op de navigatie en een stuk af te steken of om te rijden over verharde paden. Want door de droogte van de afgelopen maanden was het zand zo mul als het alleen kan zijn in tijden van grote droogte. Het is dan moedig voorwaarts gaan. 

Zo is moed houden dan ook een keuze die ik heb. Tegen alle logica en ratio in toch doorgaan. De richting waarheen is duidelijk, de weg waarover is reeds vastgesteld. Het komt dan aan op karakter, om te durven blijven kiezen voor dat wat nog voor me ligt niet uit de weg te gaan. Om de gekozen richting vast te houden en bereid zijn om te vechten voor en door alles heen.