Vertwijfeling

Ik sta klaar om te gaan sporten, ik kijk naar buiten en twijfel. Het is nog donker en de regen komt in de fijne vorm van miezer uit de lucht neerdwarrelen. Ik weet dat het goed is om te gaan, om er regelmaat in te houden. Om het onderhoud niet te verwaarlozen. Toch merk ik de laatste tijd dat de twijfel in vertwijfeling lijkt om te slaan.

In een wereld waar weinig ruimte is voor twijfel, is er denk ik wel veel vertwijfeling. Wanhoop en uitzichtloosheid. Daar waar veel maakbaar lijkt is de realiteit anders. Om mijn eigen gedachten altijd te vullen met positiviteit is lastig. Ik ken de woorden dat volmaakte liefde de angst wegneemt. Maar de angst is soms toch sterker. Soms zijn het oude angsten, soms nieuwe die de weg blokkeren naar voren. Waar het vroeger de monsters in de donkere ruimtes onder het bed waren, zijn het nu de monsters die zich in de donkere ruimtes van de gedachten proberen te nestelen. 

Dat het niet best was wist ik wel, maar dat het nog slechter kon… Een van de donkere gedachtes die zich probeert vast te nestelen. Het is echt niet zo slecht als het voelt. Maar ik mis de connectie met wat ik aan het doen ben. Daar is het woord, connected, wat vaker terugkomt. Ik denk dat daar waar connectie wegvalt, vertwijfeling begint. Daar waar connectie mist, vertwijfeling heerst. Of het nou met de lichamelijke inspanning met sporten is, het fysieke tot de emotionele kant van het leven is. Daar waar de connectie ontbreekt, bestaat de vertwijfeling.

Het is ook dat wat ik me voorneem, me bewust van maak. Connected zijn met waar ik mee bezig ben. Me niet te verliezen in dat wat er niet is, maar te focussen op dat wat er wel is. De zachte regen te voelen als een streling over het gezicht. De eerste roze luchten te bewonderen die halverwege het rondje aan de lucht verschijnen. De roep van de ganzen in me op te nemen die opzoek gaan naar warmere oorden. Om zo verder te gaan, verwonderd en met vertrouwen dat als dit allemaal zo doorgaat, het leven, de liefde, het grotere, ook met mij doorgaat.