(Af)Schakelen

Vandaag was de seizoensopening van de Meesterknecht en werd het jaarthema bekend gemaakt, schakelen. Een onderwerp waar ik al meerdere blogs over heb geschreven. Ik denk dat schakelen een handeling is, dat misschien wel het meeste wordt gedaan op de fiets. Wat vooral funest is, is als het schakelsysteem niet meer werkt, dat betekend vaak ook het einde van de rit. Schakelen is iets wat een ingesleten automatisme is geworden door de jaren. Opschakelen, terugschakelen het gebeurd met een kleine vingerbeweging en heeft een grote impact op de omwentelingen, op de versnelling, de souplesse,het doorbreken of juist vasthouden van een ritme. Een schakelsysteem wat niet goed loopt, wat de ketting laat tikken, wat overslaat, is een meer dan een ruis. Het kan een rit figuurlijk maar ook letterlijk in de soep laten draaien. Daarom vergt het ook de meeste aandacht bij het schoonmaken van de fiets. Als ik mijn schakelsysteem verwaarloos dan staat het gerand voor ergernis en frustratie tijdens het fietsen. Dus om maar in de eerste alinea met een goed advies te beginnen, geef meer dan voldoende zorg aan je schakelsysteem en alle bewegende onderdelen die er mee in contact staan. 

Ik denk dat er meer dan voldoende parallellen zijn te maken naar het leven naast de fiets, het alledaagse. Toch is er bij mijzelf nog vaak de vraag, waar zit het schakelsysteem bij mij in het alledaagse? Is schakelen een rationeel systeem, is het iets wat ik met mijn hoofd moet doen? Is schakelen een gevoelssysteem, is het iets wat ik met mijn hart moet doen? Is schakelen een fysiek systeem, is het iets wat ik met mijn lijf moet doen? Of is het alle drie in een? Ik denk dat al deze systemen signalen kunnen geven, signalen om op of af te schakelen. Hoe beter ik afgestemd ben met deze systemen, hoe meer het schakelen als vanzelf gaat. Toch zijn er soms grote verstoringen die ervoor zorgen dat ik soms meer moet af schakelen dan ik doe en soms zijn er gedachten die er toe leiden dat ik vergeet of weiger op te schakelen terwijl de gelegenheid er zich wel toe leent. Wat ik weet is dat bij mij regelmatig het lijf, de geest of wil weigert of niet in de pas loopt met de rest, dit vergt dan bergen energie en vraagt om afstemming, om bij te schakelen, om onderhoud. We hebben van veel dingen in het leven maar een exemplaar gekregen, het enige wat ik kan doen is er goed voor zorgen.

De afgelopen tijd ben ik terug aan het herstellen van een goede verkoudheid. Ben ik meer aan het terugschakelen dan me lief is. Ook vandaag kon ik niet wat normaal wel gaat. De fysieke motor is begrensd en loopt veel hoger in haar toeren. Het is letterlijk terugschakelen, maar ook emotioneel en rationeel vraagt het wat. Ik kan niet zo dansen op de pedalen als normaal. Ik moet vaker mijn hoofd buigen en het wiel voor me laten gaan. Toch, toch is dit wat het is en mag ik het laten wat het is. Een tussenperiode. Ik weet niet voor hoe lang, maar ik ga weer dansen op de pedalen, al is het op een ander verzet. Voor nu is het de kleine beweging van temporisatie, eentje die ik wat extra mag oefenen, want het is voor mij misschien wel de minst ingesleten automatisme.

Schakelen dus. De ketting op een een ander verzet te leggen. Om de benen in hetzelfde ritme te houden. Om te versnellen of te vertragen. Om de berg te overwinnen of om het te laten vieren. Om het tempo af te stemmen op de ander. Om te dansen op de pedalen. Om de wind te trotseren. Om druk op de pedalen te houden. Schakelen een kleine vingerbeweging met grote impact.