Gelukstijd (beschermen)

De weken vliegen voorbij, de tijd lijkt zich niet te houden aan haar eigen regels. Het ritme van het leven danst regelmatig op een hoger ritme dan ik zelf bij kan benen, zo ook nu. In dit soort weken, periodes, merk ik dat ik meer behoefte heb om aan even aan alles te ontsnappen. Om mijn gelukstijd tijd op te zoeken. Ik heb het geluk dat van wie ik hou (en zij van mij) dit weet en mij hierin stimuleert. Zodat ik even kan ontsnappen, door erop uit te gaan. Zo ook het afgelopen weekend, door een enkelblessure kan ik helaas niet hardlopen maar het fietsen gaat gelukkig nog wel. Met deze warmte is het laatste ook beter te doen, dus dat is dan weer een meevaller. 

Waar de eerste dag de wind nog een tegenstander was, ben ik de tweede dag gaan temporiseren en veranderde de wind in een fijne afkoelende bries. Een ander tempo betekend dus ook een andere beleving van de werkelijkheid. Daar waar alles in rap tempo doordendert, levert dit mijn inziens ook een eenzijdig beeld van de werkelijkheid op. Het lijkt soms wel of er geen andere keuze is dan mee te doen aan…. Aan wat eigenlijk? Wat als we allemaal collectief zouden vertragen, wat voor invloed zou dat hebben op hoe we de werkelijkheid beleven, ervaren, voelen? Wat voor een effect zou dat hebben op ons handelen, ons zijn.

Ik was in het boek ikigai aan het lezen. Wat gaat over het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven. Daar stond deze zin in, “bescherm je gelukstijd”.  In het boek wordt het omschreven als de ongestoorde tijd waar de balans tussen waar je goed in bent en wat je leuk vindt helemaal in elkaar opgaan en je volledig opgaat in het moment. Toen ik aan gelukstijd dacht, moest ik zelf ook denken aan de momenten waarin ik zintuigelijk optimaal alles kan en mag voelen van mezelf. Vaak heb ik deze momenten met sporten. Maar het kan ook in de stilte van een moment zijn. Liggend in het gras, de geur van het groen, de sprieten die de voeten kietelen, voortbewegend op het ritme van de wind. De wolken die in witte figuren als bootjes voorbij varen op het intense hemelse blauwe doek. En dan bedenk, waarom ga ik niet vaker in het gras liggen? Waarom neem ik niet vaker de tijd voor dat waar ik eigenlijk het meest gelukkig van wordt?

Ik kom er telkens meer achter dat goed op twee manieren ingevuld kan worden. Ik kan ergens goed in zijn of me er goed in/bij voelen. Hoe ik dat bedoel, vaak ook in het boek, gaat het over vakmanschap, degene die het beste is in wat hij of zei doet. Als ik deze omschrijving van goed omarm, is het gevaar dat ik nooit mijn gelukstijd zal vinden, want er is tenslotte altijd wel iemand beter. Mocht het onwaarschijnlijke zich voordoen dat er niemand beter is, dan kan ik het tenslotte altijd nog beter doen. Net als met het sporten, ik ben er niet het beste in, lang niet de snelste, maar ik voel me gewoon zo ontzettend goed als ik het doe. Hoe meer ik durf te temporiseren, hoe meer ik het ook echt zo kan en mag voelen van mijzelf. 

Als ik mijn gelukstijd wil beschermen is het dus niet alleen de tijd nemen, het is ook de tijd los te laten, te vertragen om vervolgens het ritme aan te passen aan de tijd van geluk.