Wat komt…

Als ik weet wat komen gaat, ga ik dan nog steeds doen wat ik van plan was te gaan doen… Ik kijk op de buienradar en zie dat de kans groot is dat ik halverwege ingehaald wordt door de regen. De kans dat ik in de avond droog kan fietsen is groter. Toch stap ik op de fiets en iedere kilometer droog voelt als een bonus kilometer. Al fietsend denk ik na over de eerste zin. In een wereld die vaak zo maakbaar voelt, is het weer voorspelbaarder geworden dan ooit. De vraag die rest, wijk ik af van mijn plan of ga ik toch op pad…

Vast houden aan een plan, wetend wat de consequenties zijn van deze keuze is niet altijd eenvoudig. Principiële keuzes worden niet altijd begrepen. Toch is vaak mijn eigen voorspelling net zo betrouwbaar als de weersvoorspellingen. De voorspelde bui komt misschien wel later of is veel minder heftig qua intensiteit en soms is het de hele rit toch droog. Daarnaast is het fietsen in de regen, hoe raar het ook klinkt, soms best heerlijk. Toch kunnen de donkere luchten, nog donkerder zijn als voorspeld. Dat de regen omslaat naar hagel en de wolken hard tegen elkaar aan botsen met als gevolg donder en bliksem.

Vandaag is de zondag van de vervolgde kerk. Het is moeilijk om voor te stellen dat om de keuze die je maakt een ander zich het recht geeft om jouw te vervolgen en in veel gevallen langdurig op te sluiten of te doden. Als ik weet dat mijn keuze er toe kan leiden dat ik mijn leven niet zeker ben, zou ik dan nog steeds die keuze maken? Voor mij een retorische vraag, voor velen helaas geen vraag maar een realiteit. Een realiteit die verder gaat dan hun eigen leven, maar ook dat van hun familie, van hun kinderen. Een leven in onzekerheid, wetend dat die donkere dag een keer zal komen, blijven ze vasthouden aan hun geloof, levend in hoop op een betere toekomst.

Als de verhalen voorbij komen, dan doet het pijn van binnen. Pijn dat we niet allemaal op deze wereld in vrijheid kunnen leven. Pijn dat families verscheurd worden. Pijn dat de dood met geweld op de loer ligt om toe te slaan. Pijn dat er geen rechtvaardigheid is. Pijn dat er misbruik gemaakt wordt van kinderen en vrouwen. Pijn dat levens geen waarde meer hebben. Pijn dat alles wat in decennia is opgebouwd, in een moment is afgebroken.

Zou het voor deze mensen zo voelen als die droge kilometers? Natuurlijk op een ander en dieper level, maar dat elke dag in relatieve vrede als een bonus dag voelt. Ondanks de onzekerheid van wat komen gaat of wat ze al hebben meegemaakt zijn ze dankbaar. Wat een les voor mijzelf. Iedere dag als bonus dag te zien. Iedere dag dankbaar te zijn. Nu is het droog en stap ik op de fiets. Nu heb ik de vrijheid om te kiezen, om te leven in dankbaarheid. Wat komt is een zorg voor later.