Puur genieten

Er zijn soms van die contradicties in het leven die moeilijk uit te leggen zijn. Die je moet ervaren om het te kunnen begrijpen. Vandaag was zo’n dag van ervaren. Dat puur genieten samen kan gaan met puur afzien. Ik had het zotte idee om van Zwolle naar Barendrecht te gravellen, een kleine 175 kilometer. Na het uitzetten van de route stuurde ik deze door naar mijn trouwe gravelmaatje, dat het me wel leuk leek deze vandaag te doen. De weersvoorspelling was gunstig. Zonnetje en noordoosten wind draaiend naar het oosten in de loop van de dag. Het zonnetje moest even op gang komen, maar toen die er eenmaal was kregen we mooie licht en schaduwvoorstellingen en kwam alle kleur helemaal tot leven. Het woord puur komt van het Oudfrans pur ‘zuiver’, en daarvoor uit Latijn pūrus wat ‘rein, helder, zuiver en duidelijk betekent.

Onbezoedeld, echt, louter, authentiek, bijzonder gewoon. Woorden die op woorden volgen, zoals de ene mooie landschap de ander opvolgde. Velen noemen Nederland een klein landje, maar in die kilometers heb ik weer een land met vele mooie, authentieke momenten gezien. Het gravellen is gewoon in de puurste vorm avonturieren, het ontdekken van wat er allemaal is op dit kleine stukje aarde. Dat er een stukje puur afzien bij komt kijken is dan overkomelijk. 

Het leven is niet altijd puur genieten geweest. Het is soms ook authentiek rauw geweest. Overleven. De pijn van het afzien staat in geen vergelijk met de pijn van de rauwheid van het leven. De pijn van afzien stopte zodra ik mijn bestemming had bereikt, maar de pijn van rauwheid kent niet het moment waarop het voorbij is. Het is vechten zonder te weten wanneer het stopt. Het is ook meer dan ik af en toe dragen kon geweest. Donker, gitzwart. Er was weinig tot geen schoonheid te zien. Het was mistig met een gure oostenwind die voelbaar is tot op het bot. Het is een wind die het leven meermaals heeft gepasseerd en waarvan onbekend is wanneer die weer opkomt. 

Het leven was, is en zal zijn. Wat was heeft me gevormd tot wie ik ben, zoals het de omgeving waar ik doorheen ging heeft gevormd. Het leven is nu, met beide benen probeer ik in het hier en nu te staan. Te genieten, puur te genieten. Te avonturieren, op mijn eigen authentieke manier. Zuiver te denken en te handelen, met respect voor de omgeving en de mensen om me heen. Het leven zal zijn, zo probeer ik er ook te zijn. To be, zoals mijn motto is voor het leven. Zo zijn er ook nog vele stukken te ontdekken om doorheen te gravellen. Te ontdekken van het leven en misschien nog wel het meest belangrijkste, te ontdekken in de mensen om mij heen en in mijzelf.