Kijk omhoog
Op dit moment is mijn vorm en conditie niet wat het geweest is. Vooral op twee wielen lukt het me niet om de vermogens op de pedalen te krijgen. Aangezien de zit redelijk diep is moet ik om voorruit te kijken, omhoog kijken. Dat kost op dit moment meer moeite. Vooral als ik me laat leiden door het gevoel van binnen, dat het allemaal even wat minder gaat. Om dan mijn hoofd omhoog te heffen en voorruit te kijken, om me heen te kijken, is iets wat ik bewust moet doen. Waar ik mijzelf aan moet herinneren. Om niet te missen wat er wel allemaal is.
Als ik het even niet weet en dat is vaker dan ik laat blijken. Ik de handleiding mis voor de situatie, voor het leven. Dat het lijkt of er een gat onder me gegraven wordt, waar ik oneindig diep in kan blijven vallen. Ik het einde niet meer zie en daardoor ook niet de start van een nieuw begin mis. Ik aan het vervallen ben in het inzoomen van wat er allemaal niet lukt en niet is. Dan, ja wat dan….
Dan, David, kijk omhoog…. Kijk niet naar beneden, naar mijzelf, naar mijn situatie. Nee, kijk omhoog. Overdag naar de zon en ‘s nacht naar de sterrenhemel. Als deze achter de wolken verborgen zit, naar de grootsheid van opgestapelde wolken. Als het mistig is, sluit de ogen en beeld het bovenstaande in. Als het regent, voel de druppels dan het (ge)zicht verfrissen. Want achter de wolken schijnt de zon. Leef met het hoofd omhoog met verwachting, met hoop, met vertrouwen dat na regen zonneschijn komt.
Met die twee wielen en ook zonder met twee benen zoek ik de onverharde paden door de bossen en duinen, over de heide en het strand. Omgevingen die het meer dan waart zijn om omhoog te kijken, om me heen te kijken. De schoonheid in me op te nemen en om los te laten dat wat me bezig houdt. Even te ontsnappen aan alles en mezelf weer een beetje terug te vinden. Om me te verliezen in de weidsheid en grootsheid van het natuurlijke schoon. Terug te winnen dat wat door omstandigheden van me afgespoeld is.
Ik zie alleen wat ik zie, wat ik bewust zie. Waarvoor ik kies om het te zien. Wanneer ik kies om me heen te kijken en niet naar benden te blijven staren. Om te zien wat er allemaal wel is. Om afstand te nemen van mijn beperkte blik en uit te zoomen. Het veranderd de situatie niet, maar wel mijn kijk erop. Vooral de kijk op mezelf. Dus, David, kijk omhoog.