Baggeren in stilte

Soms heb ik van die momenten dat het voelt of ik aan het baggeren ben door het leven. Soms is het meer dan een gevoel en loop ik letterlijk door de bagger. Gisteren deed ik mee aan de Mastbos cross. Mastbos mudrun was toepasselijker naam geweest. Het was baggeren door plassen en modder over een parcours van vijf kilometer, welke vier keer afgelegd moest worden. In de eerste ronde was het parcours vol en had ik weinig overzicht over het parcours. Waardoor ik de stroken op een gegeven moment anders pakte dan de rest, door de diepste plassen en de vetste modder. Dit om maar enigszins mijn eigen ritme vast te kunnen houden. In de tweede ronde was het al rustiger op het parcours en kon ik het parcours beter lezen en lopen. Naar mate ik verder kwam in rondes werd het parcours telkens zwaarder en werd het des te stiller.

Ik moest tijdens het lopen nadenken over een gesprek die ik in de week had. Ga je in het leven met de stroom mee of durf je tegen de stroom in je eigen pad te kiezen. Ik heb niet tegen het parcours ingelopen of afgesneden, maar door andere lijnen op het pad te kiezen kon ik wel lekkerder doorlopen. Het was uiteindelijk misschien wel viezer en natter, maar dat was toch onoverkomelijk. Vrijwillig door de bagger lopen is denk ik toch best wel tegen de stroom in. Maar zelfs in die kleine stroom is het denk ik goed om je eigen lijnen te lopen. Zo ook in het leven, ik denk dat ik het voorrecht heb, om over reeds aangelegde paden te kunnen lopen maar dan wel mijn eigen lijnen.

De paden in het leven zijn alleen niet altijd mooi verharde paden. Zo nu en dan worden er best wel wat baggerpaden afgelegd. Waarin net als met de mudrun niemand aan het mopperen is, maar ze in stilte bewandeld worden. Er zijn er die, net als gisteren, het nog niet helemaal omarmen en buiten de paden, tussen de struiken en bomen, nog droge stroken zoeken. Toch als ik enigszins vooruit wil komen, is het er in stilte dwars doorheen denderen vaak de best optie. Klagen en ontwijken brengt me niet dichter bij de finishlijn. Het is het omarmen dat het voor nu is wat het is en gewoon doorstappen. 

De baggerpaden in het leven laten zo ook hun sporen na. Ik draag het, de modder en vermoeidheid ervan, een tijd met me mee. Even douchen om alles van me af te spoelen en te ontspannen is over het algemeen geen optie. Doordat ik ze in stilte bewandel, is het vaak ook een eenzame periode. Naast dat het eenzaam is, is het ook vormend. Het legt de basis en meer voor zoveel karaktereigenschappen dat het een louterende periode is. In de bagger van het leven komt denk ik de ware ik naar boven. De persoon die ik in stilte ben, door alle bagger van het leven heen.