Opstaan voor

Van de week ben ik op een leiderschapsexpeditie naar Noorwegen geweest. Dit was een mooie maar ook een confronterende reis. Ik heb kunnen ontdekken wat mijn visie op leiderschap is en ook wat het zeker niet is. Hoe ik vorm geef en wil blijven geven aan leiderschap. Ik heb er over kunnen nadenken wanneer leiderschap begint, eindigt en of dit het überhaupt wel doet. Bovenal heb ik weer mijn liefde en passie voor de bergen terug gevonden. Ik heb momenten gehad waarin ik mij als een vis in het water heb gevoeld en alles letterlijk even naar de achtergond verdween. Een indrukwekkende omgeving waar ik de grootsheid van de dit kleine stukje aarde heb mogen ervaren.

Het woord leiderschap is opgebouwd uit twee woorden, leiden en schap. De weg wijzen, sturen, aanvoeren en een eigenschap, een vaardigheid. Het is dus de vaardigheid om een groep te leiden. Ik denk toch dat ieder mens een andere invulling geeft aan en verwachting heeft van leiderschap. Net zoals ieder mens een ander Gods beeld heeft en misschien zelfs wel twijfelt of er een God of er echt leiderschap bestaat. Er zijn ook leiders die zichzelf als een soort God zien, alleen niet de eigenschappen hebben van de God die ik ken.

Wat is mijn leiderschapsbeeld dan? Hoor ik mijzelf denken. Op een ochtend begon de dag en had ik het over karakter. Karakter wordt getoond daar waar niemand het ziet. Is dit met leiderschap niet net zo? Als ik het nog een stap concreter maak, begint en eindigt leiderschap daar waar niemand het ziet. Er wordt veel geschreven over (dienend) leiderschap en ik heb soms het gevoel dat veel leiders willen dat hun mensen zich dienstbaar, dienend opstellen. Maar hoe stel ik mij op als leider? Waar begin ik met dienen en wanneer stop ik?

De situatie bepaalt veel. In zwaardere omstandigheden wordt alles uitvergroot. Hoe verder mensen buiten hun comfort zone moeten, hoe meer ze op zichzelf gericht worden. Hoe onduidelijker het is wat de bestemming is of hoe daar te komen, hoe meer behoefte er aan controle is. Wat allemaal leidt tot vertraging, onderlinge irritaties en spanning. Hoe ga je daar dan mee om als leider, ook als je zelf de antwoorden niet hebt?

Wat ik heb mogen ontdekken is de beperktheid van een dienend leiderschap. Misschien beter gezegd, wat de consequenties ervan kunnen zijn. Wat de gevolgen kunnen zijn als een leider ervoor kiest om zichzelf weg te cijferen voor de groep. Dit door te dienen, het verzorgen en ontzorgen van de groep. Oog te hebben voor de zwakste. Oog te hebben voor wat aan het begin van de dag moet gebeuren om het einde van de dag ten positieve te beïnvloeden. Het is karakter hebben om te werken daar waar het niet gezien wordt. Welke alleen overeind blijft als deze geworteld is in een diepgaande overtuiging.

Ik heb mogen ontdekken dat er een diepere waarde is waarop ik de dingen mag doen. In welke rol ik ook in het leven geplaatst ben, het is aan mij om op te staan voor de ander. Om te dienen daar waar het niet gezien wordt. Om karakter te tonen in het onzichtbare. Om te strijden voor mijn principes. Om te strijden voor rechtvaardigheid. Om niet….