Loslaten en vasthouden

Tijdens de leiderschapsexpeditie hadden we op de voorlaatste dag anderhalf uur voor onszelf. We hadden die dag niet zoveel gelopen en de energie bruiste nog volop van binnen. Het klotste tegen de muren en ik was blij dat ik eropuit kon. Binnen no time stond ik startklaar en was ik op de sneeuwschoenen op weg naar de hoogste top in de buurt van de hut. Ik had in de ochtend al op de kaart gekeken en toen we richting de hut liepen had ik al gescand waar ik omhoog zou gaan. Iets verder doorlopen en dan in een bocht richting de top. Zo gezegd, zo gedaan. Hoe dichter ik bij de top kwam hoe meer ik de ballast van de dagen, weken en maanden ervoor van me af voelde glijden. Ik voelde me even helemaal vrij en zielsgelukkig. Een fijne bijkomstigheid was dat ik boven op de top bereik had en even met mijn liefste kon bellen. Ik voelde me daarna dubbel opgeladen.

Omdat ik alleen onderweg was had ik me voorgenomen dezelfde route af te dalen als ik omhoog was gegaan. Een goed principe, als er iets zou gebeuren dan was de sporen volgen voldoende. Daarnaast wist ik ook dat de afdaling geen verassingen voor me in petto zou hebben. Misschien voel je hem al aankomen, in de euforie van het moment ging ik net wat eerder de berg naar beneden. Doordat het bovenop hard aan het sneeuwen was had ik weinig oriëntatie en liep ik in een kom, met een mooie u bocht, de andere kant de berg af. Op een gegeven moment kwam de zon weer achter me lichtjes tussen de wolken en sneeuw door. Ik voelde toen al iets knagen, maar de afdaling was zo mooi dat ik heerlijk doorwandelde naar beneden. Toen ik in het dal kwam zag ik een rivier lopen en die was er nog niet op de heenweg. Ik besefte meteen dat ik een flinke uitdaging had. Ik keek op de kaart op mijn Garmin en zag dat ik opdezelfde hoogte zat als de hut, alleen precies aan de andere kant van de berg.

In het dal had ik geen bereik en de groep in de hut ook niet, bellen dat ik later zou zijn was geen optie. Ik keek op mijn horloge, over een half uur moest ik weer bij de hut zijn. Ik had maar een optie en dat was zo snel als mogelijk om de berg heen lopen, het juiste moment zoeken voor de doorsteek en hopen dat ik het snel zou kunnen afronden. Met mijn hartslag vol de hoogte in, stapte ik door een wonderschoon winterlandschap. In mijn hoofd begon zich een heel interessant proces af te spelen. De tijdsdruk zorgde voor een snelkookpan aan gedachten die alle kanten opschoten. Ik zag de krantenkoppen al voor me; Nederlander verdwaald en verijsd teruggevonden. Ook begonnen de verwijten naar mezelf dat ik met niet aan mijn eigen afspraken en principes had vastgehouden. Totdat ik besloot dat al die gedachten aan de kant te schuiven, los te laten en me gewoon maar aan het moment over te geven. Ik wist waar ik was en waar ik heen moest. Het enige wat ik verder nog kon beïnvloeden was mij tempo (deze lag hoog).

Uiteindelijk had ik binnen de tijd zicht op de hut en kon ik het tempo iets laten vieren en was ik gelukkig maar 10 minuten te laat. Degene die mij kennen weten dat ik echt nooit te laat wil komen. Ik kwam dan ook met oprechte excuses de hut binnen. Want als ik de vrijheid krijg om te gaan, wil ik het vertrouwen niet beschamen. Het stelt misschien niet veel voor voor sommige om iets te laat binnen te komen, maar in de gegeven situatie voelde ik mij er echt niet goed over. Het was meteen ook mijn grootste les van de week. David, houdt vast aan je principes en luister naar het onderbuikgevoel. Principes geven meer dan richting, ze zorgen er ook voor dat ik veilig blijf. Ze zorgen voor rust. Ze zorgen ervoor dat ik weet wat ik aan mijzelf heb. Het is goed om op zijn tijd los te laten, alleen wil ik blijven vasthouden aan dat wat mij op koers houdt en weer thuis brengt.