Niet te begrijpen

Soms gebeuren er dingen in het leven die ik gewoon niet begrijp. Het kan zijn dat ik het ook weleens niet wil begrijpen. Maar toch, ik kan er soms gewoon niet bij waarom de dingen gebeuren zoals ze gebeuren, waarom er gehandeld wordt zoals er gehandeld wordt, waarom gezegd word wat er gezegd wordt. Waarom ik dingen laat gebeuren, dat het zo anders had kunnen zijn als ik moediger was geweest om in te stappen. Waarom ik heb gezwegen als ik had kunnen spreken of woorden had kunnen weglaten en meer had gedragen. 

Het is al ingewikkeld om mezelf te begrijpen, hoeveel complexer is het om te begrijpen hoe het werkt in dit grote geheel waar ik en jij, wij allemaal onderdeel van zijn. Of we het willen of niet we zijn verbonden met elkaar. Verbonden omdat we in hetzelfde land geboren zijn. Verbonden omdat we in dezelfde straat, dorp of stad wonen. Verbonden omdat dezelfde idealen hebben. Verbonden omdat we in een God geloven. Verbonden omdat we mens zijn. Verbonden omdat we allebei afhankelijk zijn van hetzelfde kleine stukje aarde. Verbonden omdat we dezelfde zuurstof inademen. Verbonden omdat we onder dezelfde zon en maan leven.

Soms hoop ik dat de liefde zich meer laat vinden. De liefde voor gerechtigheid. De liefde voor oprechtheid. De liefde voor kwetsbaarheid. De liefde voor eenheid. De liefde voor de ander. De liefde voor onszelf. De liefde die vermenigvuldigd als deze gedeeld wordt. De liefde die binnenin een ieder van ons geplant is. Als een zaadje wat op de lente wacht om te ontspringen, om door de jaren heen tot een blijvende boom te groeien. Een boom waar anderen in kunnen klimmen, onder mogen schuilen, tegen aan mogen zitten om uit te rusten. Een boom die door de stormen van het leven heen weet dat het geworteld is in de liefde waaruit deze ontsprongen is.