Uitrusten

Ik probeer soms iets te doen waar ik niet zo goed in ben. Een daarvan is uitrusten. Anders gezegd vertragen, verstillen, temporiseren. Ik schrijf er regelmatig over, maar hoe meer ik over iets schrijf, hoe meer ik besef dat het vaak nog bij proberen blijft. Dat het nog geen vanzelfsprekendheid is. Ze zeggen wel eens; pas als je gaat uitrusten weet je hoe moe je bent. Om me dan aan die vermoeidheid over te geven is uitdagend. Er zit iets in me wat toch weer het gevecht wil aangaan om vooral niet toe te geven aan de vermoeidheid.

Gisteren toen we bij het kasteel in Cochem stonden zag ik in de verte een ruïne van een kasteel die wat minder aandacht had gekregen de afgelopen decennia. Ik wist dat ik deze in een trail op de route had zitten en vanochtend heb ik de route gelopen. Even in een ander tempo als normaal. Door de vele hoogtemeters, waar mijn lichaam niet op getraind is, was het ook omhoog wandelen. Het vertragen deed me goed. Even het gas eraf en genieten van de doorzichten, uitzichten en me verwonderen dat eeuwen geleden zulke bouwwerken werden gemaakt.

Het heerlijke was, dat ik in de vroegte van de dag, even alleen was op dat stukje van de wereld. Alleen in menselijke zin dan, want de vogels, salamanders en al het andere bosleven was samen met mij van de rust aan het genieten. Het alleen zijn zorgt er ook voor dat er niemand is waar ik me door laat opjagen, voor hoef te bewijzen of te schamen. Allemaal gevoelens en emoties die even op uit kunnen. In de rust stand om de focus te verleggen. Te verleggen van mezelf, van de ander, van wat er is of van wat ik denk dat er is naar niets. Naar het simpele feit dat ik daar ren, wandel op lichte trailschoenen in een omgeving waar al eeuwen lang anderen hun weg omhoog hebben gevonden.

Bij de ruïne bedacht ik me ook welke verhalen zich hier allemaal afgespeeld hebben. Was dit het roversburcht waar ik gisteren over gehoord had. Of kwamen ze hier voor veiligheid en rust. Even weg van de gebaande paden om via de kleine bergweggetjes op een plek te komen waar ze zich thuis voelden. Verhalen, bestaande of verzonnen. Ze komen tot leven als ik de tijd neem om uit te rusten, te vertragen. Want dan ontstaat er ruimte…. moe zijn is zo erg nog niet.