Soms (-m)

Gisteren met gravellen was doodlopend toch echt doodlopend. Over het algemeen is een doodlopend bordje een teken dat er weer een mooi stuk onverharde weg in het vooruitschiet ligt. Nu was het anders. Nadat de weg stopte, kwam er eerst een stuk onverhard en uiteindelijk strandde ik in een akker. Ik liep een stuk langs de akker waar er volgens de navigatie een weg moest liggen. Alleen was de zijkant met een groot hek afgesloten. Ik zag dat aan het einde van de akker het hek stopte. Dus vol goede moed stapte ik door en dacht daar er wel langs te kunnen. Zo makkelijk was het niet, als laatste moest ik nog door een sloot, die gelukkig droog stond, maar wel twee meter diep was en steile kanten had. Een mooi avontuur, maar ook een mooie reminder dat een doodlopende weg, soms ook echt doodlopend is.

Soms en misschien wel vaker als ik wil toegeven ben ik een doodlopende weg ingeslagen of bevind ik me op een zonder dat ik echt besef heb hoe ik erop terecht gekomen ben. Een weg van meer van hetzelfde of die ik tegen beter weten in nog ten goede denk te kunnen keren. Waar ik het resultaat al van weet maar nog niet van heb geaccepteerd. Waar ik door blijf gaan en de obstakels telkens groter worden en ik telkens verder vast begin te lopen. Omkeren voelt niet echt als een optie, maar doorgaan is dat eigenlijk ook niet meer.

Natuurlijk kan ik zeggen dat ik, op een paar schrammen na, ook door de sloot ben gekomen en mijn weg terug gevonden heb. Dat als ik blijf doorzetten ik er weer uit weet te komen. Toch denk ik niet dat dit de les is die ik eruit haal. Soms is het denk ik beter om niet door te blijven gaan op een doodlopende weg en al helemaal niet meer als er geen weg meer is. Even de tijd te nemen om uit te zoomen en een andere weg te zoeken, ook al is deze om, terug naar de uitgestippelde route.

Nu was ik gisteren alleen onderweg, maar in het leven ben ik dat eigenlijk nooit. Ik voel me misschien wel eens alleen, maar dat heeft meer te maken met mijn eigen beperkte zicht op dan de werkelijkheid zelf. Soms is het misschien tijd voor een soms -m, een SOS. Om de stille gedachte om hulp te durven fluisteren, uit te spreken of te roepen.