Aftellen

Wanneer ik met sporten begin net aftellen weet ik dat ik het echt zwaar heb. Zo ook van de week. Na een cursusdag in Kamerik ging ik nog op zoek naar het Gooise gravel. Het was een warme dag en na een rondje om Hilversum voelde de benen op de terugweg behoorlijk leeg. Door de drukkende warmte ging er nog maar weinig zuurstof naar de benen en was er nog maar weinig souplesse en kracht. Ik wilde niet kijken maar toch zag ik op de teller dat ik nog 17 kilometer te gaan had. Met iedere gereden kilometer die volgde, telde ik mijn hoofd af, nog 14, nog 12, nog 9, nog 7, nog 3….

Het is toch best een bijzonder gegeven dat ondanks dat ik iets doe, wat ik machtig mooi vind, ik aan het aftellen ben naar het einde. Met of zonder af te tellen duurt de tijd even lang, het aftellen lijkt iets van controle te geven. Echter als ik echt kapot ben lijkt het hierdoor juist langer te duren en probeer ik het vaak kansloos te vermijden. Het lijkt als ik dan aan het aftellen ben of iemand met de klok aan het spelen is om me langer in die worsteling vast te houden. 

Hierboven gaat het dan om iets kleins als een mooie graveltocht. Iets waarvoor ik zelf heb gekozen en vaak al aan het begin aanvoel of ik aan het einde bezig ben met aftellen. Soms heb ik ook van die kantoordagen of als het wat minder meezit ben ik ben ik in het begin van de week al aan het aftellen naar het weekend. Of zijn er van die lange nachten waar de wijzer oneindig lang blijft hangen in hetzelfde uur. In heel veel dingen is er weinig te kiezen en als ik dan begin met aftellen, dan weet ik soms niet eens waarheen ik aan het aftellen ben. En net als bij het fietsen is dit aftellen meestal niet echt helpend. Het besef van tijd en de traagheid waar mee het zich voortbeweegt, wordt er alleen maar groter door. 

Er zijn gelukkig ook hele mooie momenten om naar uit te kijken. Dan tel ik de maanden, weken, dagen, minuten af tot het er is. Het zijn juist de kleinere momenten, die misschien nog wel waardevoller zijn. Het aftellen dat ik even kan bellen met het thuisfront, de stem hoor die mij support, ondersteund en lief heeft. Dat ik na een lange dag weer thuis kom en die bekende vertrouwde knuffel weer voel. Jah aftellen kan dan soms ook lang duren, maar het is het wachten meer dan waard.