Dwars door alles heen
De regen valt voor, na en tussendoor. De wind waait uit haar vertrouwde stormachtige zuidwesten hoek. De zon breekt door en brengt de herfstkleuren tot leven. De helderblauwe hemel komt te voorschijn tussen de donker grijze wolken. De schoonheid en treurigheid van de herfst gevangen in het moment. Het was alsof de natuur al wist wat die dag nog meer zou komen.
In dit schouwspel bogen een groep Meesterknechten op dikke banden zich over hun kromme stuur. De benen in een strak vast ritme om zich voort te bewegen. Op hun pad lagen de plassen in onregelmatige volgorde te wachten. In het begin zijn er nog ontwijkende bewegingen maar hoe verder de rit vorderde was het gewoon dwars door de plassen heen knallen of er vol in te springen. De hartslag de hoogte in jagend op de korte steile klimmetjes, door het mulle zand en op de stroken vol tegen de wind in. Het was voluit genieten van het herfstweer op 2 dikke banden en een portie adrenaline.
In, door en na dit alles was er ook ruimte voor de stilte van echte ontmoeting. De tranen van kwetsbaarheid gemixt met de vreugde en plezier van mooie verhalen… Want zijn we dat niet allemaal, verhalenverzamelaars. Verhalen van mooie ontmoetingen, maar ook van afscheid. Verhalen waar we dwars door alles heen overeind blijven, maar ook met onze knieën op de grond liggen en in wanhoop het uitschreeuwen naar boven. Verhalen waarin we God hebben mogen ontmoeten in anderen, maar ook waarin we de aanwezigheid van Hem misten. Verhalen van dienend aanwezig kunnen zijn voor anderen, maar ook waarin we achterblijven met schuldgevoel van er niet te zijn geweest.
We dragen allemaal de verhalen met ons mee en iedere dag worden er nieuwe geschreven. Nu, straks, morgen, de toekomst is als een boek met oneindige witte bladzijden om ze te vullen met verhalen. Sommige verhalen spatten uiteen in de plassen van het leven, andere gaan kilometers lang door, soms sterk soms wat minder en zo nu en dan gaan we er dwars door heen. Iedere verhaal heeft haar eigen begin, tussenstuk en einde. Na ieder verhaal begint weer een nieuwe. In een onregelmatige regelmaat worden ze geschreven.
Welk verhaal heb ik geschreven als Meesterknecht, heb ik durven dienen. Wie was, ben en wil ik zij als ik krom voorovergebogen over mijn stuur hang? Wie was, ben en wil ik zijn in dit leven? Wie ben ik in de stilte van ontmoeting? Wie ben ik in de verhalen over wie ik droom te zijn? Wie ben ik als ik er ben?
Dwars door alles heen, welke woorden blijven dan op papier staan…
