Standvastig

Er zijn van die dagen dat er flink getoetst wordt hoe standvastig ik ben. Volharden en niet opgeven is dan het credo. Nou, gisteren was zo’n dag. Ik had de trein naar Eindhoven gepakt om vervolgens met wat kronkels over de heide, zand en bospaden van Noord-Brabant terug te gravellen naar huis. Een dikke zes uur even alleen met mijn fiets met als enig doel genieten en de route op mijn scherm te volgen. Door de regen van de nacht waren de onverharde paden op sommige plekken veranderd in modderpoeltjes en door de dooi was de toplaag een soort zuigend drijfzand. Onbewust had me dat toch aardig vermoeid en toen ik na een honderd kilometer in de buurt van Breda was schoot het alternatief door mijn hoofd. Dat was in Breda de trein weer terug naar huis te pakken. Het bleef een alternatief scenario. Met de blik op oneindig en de zon die telkens lager aan de horizon stond, ploeterde ik vrolijk verder.

Het is voor mij best wel vroeg in het seizoen om zo’n monsterrit te maken. De afgelopen weken heb ik ook niet veel op de fiets gezeten. Toch nestelde het plan zich van de week in mijn hoofd. Even een dag erop uit en het hoofd leegmaken. De route was al gemaakt, het was alleen nog een kwestie van op tijd in de trein te stappen. Voor de zekerheid had ik nog wel lichten op de fiets gemonteerd, voor het geval de tijd sneller voorbij zou gaan en ik wat minder snel. Ik had aan genoeg mensen het idee gedeeld om het ook door te zetten. Walk your talk, of in dit geval, bike your talk. Aan de andere kant was het mezelf ook moed inpraten om het gewoon te doen. Vaak zijn de meest gekke ideeën toch ook de mooiste avonturen.

Waar soms de ene gedachte al naar voren schiet vanuit een peloton aan andere gedachten, was het nu veelal stil. Het was observeren zonder er woorden aan te geven. Het was loslaten zonder na te denken wat ik nou precies losliet. Het was even het laatje leeg opentrekken om gevuld te worden met rust. Het leven vraagt soms veel standvastigheid. Vastberaden, onwankelbaar, volhardend door te gaan. De koers door te gaan in een bovengemiddeld tempo. Dan is het heerlijk om dat vakje leeg even te openen. De afleiding achter te laten en de rust op te zoeken. Even alleen samen met mijn fiets.

Alleen en toch niet, want ik zo nu en dan wat tegen. Andere fietsers, wandelaars en een zo nu en dan een rij auto’s die elkaar in rijtjes volgen naar oneindig veel bestemmingen. Daarnaast kwam ik mezelf ook een aantal keer tegen. Karakter wordt getoond daar waar niemand het ziet. Het is denk ook allen dat karakter wordt gevraagd daar waar vastberadenheid om de hoek komt kijken. Daar waar ik mezelf tegenkom en de keuze heb om te kiezen. Ga ik door of niet…. en beide kunnen karakter en standvastigheid vragen.