Op de bagagedrager

Kilometer na kilometer na kilometer is het enige wat ik in me heb het wiel van mijn maatje volgen. Op de bagagedrager is het. In de beschutting, optimaal gebruik maken van het zog. Voor iemand met een karakter dat door de tijd heen is ontwikkeld in sterke drang naar onafhankelijkheid en hulp vragen iets onnatuurlijks is geworden, is dat best afzien. Althans, als ik door die eerste laag heen prik bij mezelf, komt er een ander gevoel naar boven. Dankbaarheid, dat ik gewoon even mag aanhaken, even niet de sterkste hoef te zijn. Ook al duurt dat even langer dan ik normaal van mezelf gewend ben. 

Ik heb in het leven meerdere bagagedragers gehad. Vrienden die me uit de wind hielden. Me meenamen en niet vroegen om een overname maar gewoon stug op kop doorfietsten. Af en toe omkeken of ik nog volgde en er gewoon waren tot het einde. Hun namen zal ik nooit vergeten. Hun waarden om mij mee te nemen, in stilte, af en toe met woorden, heb ik omarmd als mijn eigen. Ook al had ik wat ik voor mij lag overschat, het oogstte geen frustratie maar vriendschap.

Dus bij deze een ode aan alle bagagedragers in het leven.