(Ver)Anderen

Vandaag liep ik door een bos in verandering. De bomen in transformatie van de herfst. Het lijkt soms wel of de bladeren van het ene moment in het andere verkleuren naar geel, oranje, rood. In een keer worden de kleuren die al aanwezig waren in het blad zichtbaar. De kleur groen vervaagt en al is het maar voor even, het bos kleurt in de veelkeurigheid van de herfst. Nog even een stukje schoonheid voordat de winter zijn intrede doet.

Het onzichtbare wat zichtbaar wordt in een ander seizoen van het leven. 

Velosoof

Zelfontplooiing is denk ik net zo’n proces. Het gene ontwikkelen wat diep van binnen in mij zit wat over het algemeen niet door anderen gezien is. Ik denk zelfs niet door mezelf. Net als dat blad, de andere kleuren zit er al in, maar zijn nog niet zichtbaar. Door omstandigheden van het leven worden ze getriggerd, valt de schaduw ervan af en komt het in het licht van de zon te staan. 

Ik zie het ook wel eens als het proces wat ik in het fietsen ook heb doorgemaakt, van recreatieve fietser, naar racefietser, naar gravelaar. Zonder het ene was het andere niet gekomen, maar in het laatste vind ik het meeste terug van wat bij me past. Onderweg zijn in de natuur, op avontuur, even ontprikkelen en niet onbelangrijk, het onthaasten lukt ook telkens beter. Die gravelaar heeft er altijd al gezeten, ik heb hem alleen pas in en door de tijd heen leren ontdekken. En nu, komt die telkens meer tot ontplooiing. De vlieguren worden gemaakt…

Vaak is denk ik het proces van verandering voor de anderen in meer of mindere mate zichtbaar. Soms is het er in eens en soms komen de kleuren langzaam maar zeker te voorschijn. Wat het mooiste van dit alles is, het zijn mijn, jouw, eigen unieke kleuren. 

We veranderen niet voor anderen, maar het kan wel veel betekenen voor anderen. 

Velosoof