Even wegdromen
Begin september ga ik samen met mijn broertje en zijn beste vriend fietsen in Oostenrijk. Ik kijk er nu al helemaal naar uit. Eigenlijk zouden we in mei gaan, maar dan kwam in maart een streep door. De afgelopen dagen heb ik gezocht naar mooie klimmetje en vooral gave pasovergangen. Dat laatste om wat mooie rondes uit te zetten. Als je de foto’s dan ziet van haarspeldbocht na haarspeldbocht, die als een willekeurig neergegooid koortje, de berg op slingert, dan ben ik in mijn hoofd al in een andere wereld. Ik merk dat ik het heerlijk vind om even uit het hier en nu te verdwijnen en even ergens anders te zijn. Even het nu en de afgelopen dagen, weken en maanden los laten.
Voor het wegdromen van nu, anders gezegd dagdromen, neem ik eigenlijk te weinig tijd. De tijd nemen om af en toe niets te doen en te verdwalen in mijn eigen gedachten is zeker wat ik vaker moet doen. Het gaat me dan niet om een bucketlijst virtueel in mijn hoofd af te werken. Nee, het gaat veel verder dan dat, even de wereld opzoeken van rust en vrijheid. Om de ontspanning vervolgens in mijn hele lichaam te voelen.
Als ik bezig ben met de routes merk ik dat ik al de hele omgeving in mij opneem. Ik heb geen fotografisch geheugen, dat ik alle plaatsnamen onthoud, maar er ontstaat wel een kaart in mijn hoofd, die als ik daar ben in september er ook nog is. De omgeving is dan misschien nog onontgonnen terrein voor mij, maar het voelt stiekem al een beetje bekend. De hoogteprofielen van de klimmen zitten dan vaag in mijn hoofd en het helpt de pijn in de benen te negeren of omarmen, wetend dat ik nog een eindje moet of er al bijna ben.
Dromen over later, dromen over nieuwe dingen, dromen om gewoon maar te dromen. Het helpt mij ook om, als ik terug ben in het hier en nu, de huidige situatie te omarmen. Het helpt om kleine veranderingen, die ik bedacht heb, uit te voeren. Het helpt om er meer te zijn voor de mensen om mij heen dan dat ik er was. Als ik namelijk niet stop waar ik mee bezig ben, zal ik alleen maar meer doen van hetzelfde. Meer van hetzelfde is vaak een beetje eentonig en saai. De spreekwoordelijke sleur komt erin. Als ik niet oppas dan lijk ik op een auto die vastgelopen is in het zand en zich eruit probeert te redden door iedere keer alleen maar gas te geven en mijzelf ondertussen alleen nog maar dieper weggraaf.
Dromen, durven, doen. Laat ik gewoon lekker beginnen met wegdromen…
Op een mooie droomvakantie!