Gevangen in woorden

Vastgelopen zit ik gevangen
In woorden van verleden in heden
Die als spijlen een kooi hebben gevormd
Loop van de ene naar de andere kant
Zoekend naar de uitgang, hoe hier gekomen
Het lopen wordt van paniek rennen
De spijlen komen steeds sneller voorbij
Hoe harder ik ren, hoe stiller ik lijk te staan
Wordt continue ingehaald door de tijd
De benen gaan uit alle macht
Tot ze verzuren en niet meer kunnen
Val ik vermoeid neer op de grond
Door de snelheid rol ik door en door
Bots tegen de spijlen van het verleden

Van wie ik had kunnen zijn en ben geweest
Wat ik had kunnen doen en heb gedaan
Wat ik heb ontvangen en had kunnen krijgen
Van verloren gevoelens en oude verlangens
Van gebrokenheid en oneindige weg van herstel
Van pijn, leegte, verdriet en verloren tijd

Is het in een keer stil en donker
Hoor mijn hart kloppen in mijn keel
Mijn ogen gaan weer langzaam open
Ligt er verf en een penseel
Zoek ik het doek van mijn leven
En zet ik twee strepen
Verticaal de verbinding naar boven
Horizontaal voor de mensen om me heen
Een kruis door mijn verleden
De opening in mijn hart
Gevonden