Het verhaal van….

In een lift hing van de week de tekst, we tellen mensen niet naar hun gewicht maar naar de verhalen die ze met zich meebrengen. Wat zijn de verhalen die ik met me meebreng? Wat zijn de verhalen die ik morgen en de dagen erna ga verzamelen? Wat is mijn verhaal vandaag? Wat is mijn verhaal, wanneer is het begonnen en wanneer zal het eindigen? Wanneer is er ruimte voor een komma en wanneer zet ik een punt? Wanneer volt er leegte en begin er een nieuwe paragraaf? Wanneer begint er een nieuw hoofdstuk en wanneer sluit ik er een af.

Ik heb regelmatig erover nagedacht om mijn verhaal te vertellen, op te schrijven. Alleen wat is het verhaal wat ik zou willen vertellen? Toch is er iets wat me tegenhoudt. Misschien wel meer dan iets. Allereerst is er de onzekerheid. Wie zit er nou op mijn verhaal te wachten? Ik weet dat ik het in de eerste plaats voor mezelf zou schrijven, maar toch…. Daarnaast is het ook het perspectief. Ik begin eigenlijk altijd mijn schrijven met een kop, met een titel. Het geeft de richting waarop ik mijn gedachten laat stromen. Alleen bij een verhaal geeft het vaak ook een lading, een richting, terwijl er zoveel meer is dan dat, er zijn zoveel lagen, zoveel dieptes en hoogtes.

Ik denk dan ook niet dat het, het verhaal is, maar veel eerder de verhalen van. Er zijn zoveel verhalen. Grote en kleine verhalen. Verhalen van overwinningen maar ook van absolute donkerheid. Verhalen van groei maat ook van loslaten. Verhalen van pijn en niet begrepen worden. Verhalen van zoeken naar maar niet kunnen vinden, verloren maar ook van ultiem verboden zijn. Verhalen van schoonheid en dankbaarheid. Verhalen van eenzaamheid maar ook van ultiem geliefd voelen. Verhalen van sportieve hoogtepunten, van avonturen en oneindige uren de tijd hebben om na te denken. Verhalen als ik ze allemaal in de lift zou stoppen, ik niet weet of die nog dicht zou kunnen of nog omhoog zal gaan omdat deze te zwaar beladen zou zijn.

Ook ben ik bang dat ik met mijn verhalen weer oude emoties oproep, niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen. Natuurlijk kan ik onder een pseudoniem schrijven, maar de verhalen zullen herkenbaar blijven.  Het kan zalvend werken maar ook afstand creëeren. Mijn verhaal zal altijd mijn verhaal zijn. Mijn perceptie van wat ik toen heb ervaren, hoe ik het heb beleefd. Toch weet ik ook niet of ik zelf de ruimte heb om alle verhalen te kunnen vertellen, of het niet te veel is of te zwaar. Uiteindelijk is er een tijd voor ieder verhaal. Een tijd dat die is geweest, een tijd dat die herhaald wordt, een tijd dat die in de repeat staat, een tijd dat er geen tijd voor is en een tijd dat het de tijd voorbij is.

Het verhaal, de verhalen van…. Ik zou soms willen kunnen zeggen dat er mooi rode draad doorheen loopt. De zoveel stappen die ik heb doorlopen. De vliegwielen van geluk die ik heb mogen ontdekken. De  verhalen zijn alleen rauwer. Soms is er geen lijn in te ontdekken. Gingen deuren dicht of juist open en God mag weten waarom en hoe. Nee de formule voor het leven heb ik niet ontdekt. Maar het leven ontdek ik telkens verder, in al haar facetten, in al haar chaos en verassingen. In haar lelijkheid en schoonheid. In haar oneerlijkheid en oprechtheid. In haar pijn en in haar dans. In haar leegte en volheid. In haar dogma’s en in haar spontaniteit.

Daar sta ik dan, de tekst in de lift voor me staat op een spiegel. Ik zie mezelf, naast mij staat m’n zoon. We gaan samen een dag erop uit om nieuwe regels, een nieuwe paragraaf of misschien wel een nieuw hoofdstuk aan zijn, mijn en ons verhaal toe te voegen.