Samen mens zijn

Vorige week was ik op een cursus waar verschillende sprekers waren. Er was ook
een antropologe die het had over ‘samen mens zijn’. Iets wat we zijn of we het willen
of niet. We zijn samen mens. Als mens vormen we groepen die invulling en
antwoorden geven op allemaal vragen. Samen met al die groepen vormen we een
samenleving. Welke zich, volgens haar, in een liminale fase bevindt. Een tussentijd,
waarin we cultureel verdwaald zijn. Waarbij er chaos is waar de macht van profiteert
en waar de macht de chaos zelfs stimuleert. Waar we diversiteit alleen nog maar
leuk vinden als het een variatiet is op wat wij zelf denken en vinden. Waar waarheid
niet per definitie waar hoeft te zijn. Waarin we lijken te verzuipen in alle informatie die
op ons afkomt. Maar ook waar een verlangen is dat de schaduw wereld van
onwaarheden in het licht komt. Een verlangen dat we als groep voor de waarheid
gaan staan doormiddel van Power & Love.

Zo zijn we ook samen kerk. Waar we verhalen vertellen over het verleden en samen
verhalen maken in het heden. Waar we in grote en kleine groepjes samen komen om
deze verhalen uit te diepen en samen te (aan)bidden. Waar we geven en waar we
mogen ontvangen. Ook wij hebben zo onze vragen, universele en ook hele
individuele. Vragen waar soms unieke antwoorden op zijn. Maar ook de plaats waar
we het geloof hebben dat er een universele waarheid is: Dat God goed is en vol
liefde.

Zo geloven wij ook dat we in een tussenfase leven. Een leven tussen de eerste en
tweede komst van Jezus. Een fase waarin chaos zal overheersen, maar waar
uiteindelijk de liefde zal overwinnen. Dat er in deze wereld een zichtbare en
onzichtbare machtsstrijd is, die maar met één kracht te overwinnen is en dat is in de
naam van Gods (ge)liefde. Dat alles wat niet zuiver is, als het in het licht gebracht
wordt weer zuiver zal worden.

“The truth is a dangerous concept” en “telling the truth is crazy in a world of lies”,
waren twee van haar laatste zinnen. Ik denk dat we als gelovigen niet bang zijn voor
de waarheid, dit omdat we weten dat het ons leven ten positieve op de kop zal
zetten. We weten dat geloven een weg van verandering van onszelf is.
Samenvattend hebben we hoop op een betere toekomst, waar we geloven dat God
bestaat, waar we weten dat liefde alles overwint, hoe gek men dat om ons heen ook
vindt.