Hold my hand

Van de week was ik aan het gravellen over de Veluwe en zo in de zomer zijn de paden meer en meer verzand. Soms zie ik nog de sporen van andere fietsers die de passage al eerder hebben genomen en kan ik deze gebruiken. Soms is er helemaal niets van sporen te zien en trek ik deze voor degene die na mij komt. Waar ik vroeger afremde en mijn stuur te stevig vasthield, schakel ik nu bij, houd ik ontspannen het stuur vast en laat ik de fiets zijn weg vinden. Wat vertrouwen en ontspanning doet in een wereld van los zand is verwonderend.

Ik weet niet hoelang het voor mezelf geleden is, maar het vasthouden van de hand van mijn vader als klein kind gaf een gevoel van geborgenheid, van veiligheid. Wat een klein hand in een grote hand teweeg brengt, vertrouwen en ontspanning.  Verwonderend is dat ik dat als klein mensje op deze wereld wist maar dat door de tijd er zoveel veranderd dat die handen elkaar telkens minder vinden. 

Ik denk dat ik net als veel anderen soms te veel met mee draag. Dat er diep van binnen onrust ontstaat, onzekerheid of angst of…. Ik weet ook dat ik dit lang niet altijd van me af kan schudden of af kan leggen. Durf ik dan mijn hand nog steeds in een grotere hand als die van mijzelf te leggen? Dat ik niet krampachtig de richting zelf probeer te forceren maar dat ik me durf over te geven aan de richting van het leven en degene die het leven geeft.

Ik ben zelf ook vader en door de hand die ik mocht vasthouden heb ik mogen ervaren wat bewogenheid en liefde voor die kleine hand betekend, ook door de jaren heen dat die hand telkens groter werd. Doordat ik geborgenheid kon geven in het simpel vasthouden van de hand van mijn zoon, deed het me ook beseffen dat ik zelf die geborgenheid ook nodig heb. Dat echte vertrouwen en ontspanning te vinden is een relatie van geborgenheid, daar waar handen elkaar vinden en vasthouden.