Inner Freedom

Vanuit een zee van diepe verlangens naar vrijheid, schieten de kleuren over het doek omhoog, de een gezet in uithaal van frustratie, de ander in een schreeuw van pijn, de volgende in een worsteling naar erkenning en eentje uitstrekkend naar een toekomst vol van hoop. Zet ik zelf een stapje terug en kijk nog eens goed naar het doek. Wat borrelt er bij diep van binnen en durf ik net als de schilder de uithalen van frustraties en verlangens te maken. Om ruimte te maken, om vrijheid te ervaren, om diep van binnen vrede te voelen.

Van de week ging tijdens het fietsen het nummer “Laat me” in mijn hoofd voorbij. Ik had eerder in de week het nummer ergens voorbij horen gaan. Het bleef hangen, laat mij mijn eigen gang maar gaan. Ook daar het stukje van innerlijke vrijheid, om te gaan, om te blijven wie ik ben. Om niet vast te houden en om niet los te laten. Om te ontdekken en om terug te trekken. Om woorden te schrijven en alleen in mijn hoofd te laten bestaan. Om te zijn wie ik ben.

Waar de benen de afgelopen tijd niet echt thuis geven. Was en is het hierin ook even een stapje terug zetten. Om niet vast te lopen in frustraties dat het even niet zo gaat als ik gewend ben. De ketting op een een lichter verzet en de benen in een lagere cadans. De intensiteit naar beneden, de pijn ontwijkend en alles even vanuit een ander perspectief aanschouwen. Om niet te blijven worstelen maar gewoon te gaan. Ontdekken en er achter te komen dat wat ik al wist. Het omarmen als de realiteit en terug te gaan naar de diepere drijfveren, het verlangen naar vrijheid.

Wat is het heerlijk dat die diepe zee binnen in mij tot rust is gekomen. In de weerkaatsing van het water zie ik mijn ware gezicht. Met daarachter in de wolken hoop en dromen. Wie ik ben geworden, waar mijn hart op is gericht.