Polderen in eigen gedachten

De strava titel van mijn rondje gisteren, toen ik in de vroege ochtend door de polders aan het fietsen was. Soms is het heerlijk om te polderen in eigen gedachten. Zoals de wieken van de voorbijgaande molens aan het draaien waren, draaide verschillende gedachten in cirkels door mijn hoofd heen. Er zijn verschillende gedachten, complementair of tegenstrijdig aan elkaar, ik zie dat niet alleen om mij heen, maar ook binnen in mij. Wat is het dan heerlijk om de tijd te nemen, te gebruiken, voorbij te laten gaan voor en over deze gedachten.

Want is het mogelijk om te polderen in eigen gedachten? Kan ik verschillende meningen, standpunten, observaties hebben die tegenstrijdig zijn aan elkaar? Of durf ik niet te polderen en blijf ik zoeken naar bevestiging van de standpunten die het hardst schreeuwen om als waar aangenomen te worden? Durf ik te blijven dwalen in cirkels om niet in een rechte lijn weg te lopen van de kern?

Met iedere omwenteling op de pedalen kom ik weer dichterbij het punt waarheen ik onderweg ben. Ik probeer de meeste rustige weggetjes te vinden om zo min mogelijk met ruis bezig te zijn. In de hoop dat ook in mijn gedachten de contouren duidelijker worden. Maar wat zoek ik dan, of wat hoop ik te vinden. Zoek ik naar oplossingen of zoek ik naar datgene wat alles overstijgt, niet om tot consensus te komen, maar tot een dieper zijns besef. 

Wat ik telkens beter weet is dat ik zoveel niet weet. Ik lijk het ook allemaal telkens minder goed uit te kunnen leggen, laat staan dan ik het allemaal kan bevatten. Recht of onrecht, oordeel of voordeel, gevonden of verloren, begrepen of onbegrepen, geaccepteerd of verworpen, echt of nep, geluk of ongeluk, vreugde of verdiet, vrolijkheid of pijn, dankbaarheid of jaloezie, geloof of ongeloof. Het licht zo dicht bij elkaar, het is ongrijpbaar, het is er soms allebei en soms ver van elkaar verwijderd. Kan nog wel wat tijd gebruiken om te polderen.