Brief aan mijn jongere ik

Zo in mijn laatste maand als veertiger rond, na 4 decennia te hebben rond gewandeld op deze aardkloot, was het tijd om te gaan schrijven. Te schrijven aan jou, mijn jongere ik. Mijn tijd kent wat jij nog niet wist, maar is ook veel kwijt geraakt wat jij nog in je hebt. Want ik weet waar jij nog doorheen moet gaan, ik weet wat jouw gaat maken en breken. Ik weet wat je gaat overwinnen en wat littekens voor de rest van je leven zullen blijven. Ik weet waar jouw diepste pijn geboren zal worden, ik weet waar jouw vreugde te vinden is. Ik weet welke passies je verder gaat ontwikkelen. Ik weet dat de onzekerheid altijd zal blijven, dat het een gedeelte is van wie jij bent. Dat het jongetje zoekend voor zijn plek in dit leven, altijd zoekend zal blijven, maar niet hopeloos. Je hebt vogels die altijd in het midden van de zwerm vliegen, op de veiligste plek en je hebt de buitenbeentje, die meer aan de buitenkant vliegen. Je hebt vogels die de kop pakken in de waaier, die de hoogste kammen van de wereld slechten, die de koers uitzetten, gedragen door de wind en gestuurd door hun innerlijke kompas. Iedere vogel is zo gebekt op zijn of haar eigen manier. 

Zo zijn ook de denkpatronen bij ieder mens anders. De ene gaat over boerenweggetjes, de ander heeft snelwegen en weer een ander heeft wegen vol rotondes en kruispunten. Soms heb ik en dus jij, ze zelfs allemaal en schiet de ene gedachte vol gas voorruit en blijft de andere rondjes draaien over de rotonde. Soms kies je voor rechts en dan weer voor links en soms, soms kies je niet. Toch kies je dan ook, niet kiezen is ook kiezen. Hoe de weg ook loopt, ze horen bij jou, de gedachtensprongen en denkpatronen. Het ping pongen in je hoofd, het een tegenover het ander zetten, het is jouw manier van denken. Verbanden zien, puzzelen hoe alles in elkaar past is wat je doet zonder erbij na te denken. 

Je geloof, waar je nu uit volle kracht zingt, zal het zingen blijven maar minder krachtig. De littekens van het leven schuren soms open en woorden hebben de kracht dat te doen. Waar je nu een onbevangen geloof hebt, zal je door de tijd heen worstelen met je geloof. Het zal je houvast zijn maar soms ook een grote vraag. Je zal zekerheid zoeken door te kijken naar anderen en te verlangen naar wat zij hebben in hun geloof. Om ook te horen wat zij horen, om te zien wat zij zien, om te voelen wat zij voelen. Maar zoals ieder mens uniek is, is ook zijn en haar plek bij de hemelse vader uniek. Er is geen mal die past bij jou, niet in het aardse en ook niet in het hemelse. Hoe meer jij je probeert te spiegel aan anderen, hoe meer je zal worstelen met jezelf. Jij zult het niet vinden waar anderen het gevonden hebben. Jij zult het niet voelen zoals anderen het voelen. Jij zult de dingen altijd op jouw eigen manier zien. Jouw manier is die van jou, je hoeft anderen niet te overtuigen van jouw zienswijzen. Als het voor jou zo goed is, is het goed. Die stille fluistering die de woorden op haar plek doen laten vallen is het grote wat in het klein in jou aanwezig is. En dat, dat is genoeg, ja het is genoeg.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder… dat is het leven. Erger je niet aan anderen, verwonder je slechts. Want verwondering zorgt ervoor dat je met een open vizier het leven tegemoet treed. Je hoeft de negativiteit van anderen, van het leven niet in je eigen rugzak erbij te stoppen. Probeer te ontdekken wat de ander beweegt, wat de ander drijft. Er zijn meer wegen naar Rome dan de voor jou bekende. Durf nieuwe paden te verkennen. Je zult gaan ontdekken, zelfs in je hobby’s, dat het avontuur aan jouw trekt. Sta op als je valt. Ga door wanneer anderen stoppen. Sta stil wanneer anderen doorgaan. Kijk om je heen en geniet. Temporiseer als het kan en luister naar je lichaam. Verleg je grenzen maar bewaak ze ook. Zorg goed voor jezelf en voor degene met je op reis bent en wie je in leven toevertrouwd zijn.

Een dag niet gezweet is een dag niet geleefd, is een mantra, een echo, waar een gedeelte van je levenspad om zal draaien. Gaan, gaan en nog eens gaan. Ik weet niet of het altijd vanuit innerlijke gedrevenheid, uit pure verlangen, is geweest wat de brandstof hierin is geweest. De frustratie van niet gezien worden, niet gehoord worden zijn zeker ook drijfveren geweest. Jezelf willen bewijzen, laten zien dat het kleine ventje, niet meer kwetsbaar is, maar sterk en veerkrachtig. Ik kan je nu al vertellen dat je dat bent. Je mag gewoon jezelf zijn. Het omzien naar de ander, naar de kwetsbare, jouw kracht gebruiken voor de ander, het is jouw ik. Laat altijd ruimte in je hart om te kunnen blijven delen van jouw aan de ander. Want jij weet hoe het voelt om kwetsbaar te zijn. Jij weet hoe het voelt aan de buitenkant. Laat de buitenkant nooit overwinnen over binnen. Want ik weet en ken de woorden die zijn en worden uitgesproken over jou, over hoe je eruit ziet, over jou manier van zijn en denken. De lelijke woorden die je altijd met je mee zult dragen maken niet wie je bent. Als je in de spiegel kijkt, durf dan echt te kijken naar jezelf. Kijk niet weg of er dwars doorheen. Het zijn niet je prestaties die maken dat je trots kunt zijn op wat je ziet. Nee het is het echt durven omarmen van wie jij in de spiegel ziet. Zo als een jaar verschillende seizoenen heeft, de natuur die dan anders gekleed is, zo ben jij dat ook. Het leven draag je letterlijk me je mee. Stress hou je vast, de ene keer in gewicht, de ander keer in groeven in het gezicht. Draag het met trots, want het maakt wie je bent.

Omarm de veel kleurigheid van het leven. Het leven is niet zwart of wit. Niet rechts of links. Ga niet leven als een kameleon die zicht telkens aanpast, om niet op te vallen, om in de omgeving op te gaan. Nee durf de kleuren te laten zien van wie je bent. Maak je niet druk om de mening van anderen. Wat je ook doet, je zal nooit iedereen tevreden kunnen houden. Het effect van aanpassen aan, is dat je jezelf zult verliezen en zoekende zult zijn en blijven naar wat nu echt voor je is. Trek je niet terug in je schulp maar ga erop uit. Kies voor het avontuur in het leven. Wees dankbaar. Geniet van de kleine dingen, wordt daar meesterlijk goed in. Schrijf de verhalen van het leven niet alleen in je hart, maar geef er ook ruimte voor op papier. Laat de woorden elkaar zelf maar opvolgen en geef richting aan het gevoel wat je mee wilt geven. Leef, adem met volle teugen in. Blijf niet hangen in hoe het ook anders had kunnen aflopen. Je bent er nog, je hebt misschien niet de beste keuze gemaakt, maar ook niet de slechtste. Straf jezelf niet met wat als gedachten. Beloon jezelf met een volgende nieuwe avontuur. Wees trouw aan je principes en kies voor het waardevolle, daar waar je van binnen warm van wordt, niet even maar wat als een goed vuur nog lang blijft nagloeien. Kies voor de lach op het gezicht van de ander en van jezelf.

Maak niet kapot wat je hebt opgebouwd. Laat de geschiedenis niet telkens weer de toekomst worden. Door telkens opnieuw te beginnen, door alle verhuizingen die je hebt gehad en die nog komen, is dit jouw kracht maar ook jouw valkuil geworden. Geleerd heb je dat vriendschap tijdelijk is, maar je hoeft het niet zelf tijdelijk te maken. Durf mensen binnen te laten komen, zet de deuren niet op slot en laat ramen open staan. Nee verbrand de schepen niet achter je. Het ene hoeft niet kapot om het andere op te kunnen bouwen. Durf water te geven daar waar het droger wordt en als je eigen water op is, accepteer dan de droogte. Want na iedere droogte komt weer regen en na regen komt zonneschijn. Ook relaties hebben seizoenen en hebben soms ruimte nodig, soms een warme trui en soms een klein gebaar van liefde. Koester wat er is en wees niet bang dat het er straks niet meer is. Leef in het nu, straks is voor later.

Als jij me nu kon zien… ik kan jou zien, in mijn gedachten en op foto’s van toen. Ik zie de littekens van buiten, maar nog meer van binnen. Ik zie de leegte, die ik soms zou willen vullen. Ik zie de onbevangen vreugde die ik nog steeds zou willen voelen. Ik zie de vragen waar ik nog steeds de antwoorden niet op heb. Ik zie de onzekerheid en hoop dat jij mij nu kon zien, dat we elkaar konden omarmen. Ik zie waar ik in jou tijd nog niet de woorden voor had maar wel voelde. Ik wilde dat ik je een knuffel kon geven, een echte dikke knuffel. Want de kunst van een goede knuffel is dat we allebei gevuld worden door de knuffel. Een goede knuffel vult de leegte en geeft ontspanning. De stress, de spanning van het leven wordt even weggeduwd en maakt plaats voor ontspanning en acceptatie. Want dat is wat ik je ten diepste wens, dat je niet meer zoekt en vecht naar acceptatie van wie dan ook. Dat je gewoon weet, David, je bent geliefd. Je bent een geliefd kind.