Omslag
Niets zo veranderlijk als het weer wordt er vaak gezegd. Toch denk ik wel dat er veel meer veranderlijk is als het weer. Bij het weer heeft volgens mij meer met mijn verwachtingen te maken. Met de plannen die ik voor ogen heb en waarbij bepaalde weersomstandigheden beter passen als andere. Toch heeft een weeromslag, op een bepaalde manier, schoonheid in zich. De regen die ik door het dal of over het water op me af zie komen. De geur die voor de regen uitgaat. De wolken die zich opkrullen en over elkaar heen rollen. De eerste stralen zon die door de wolken breken. De helder blauwe hemelse lucht die te voorschijn komt. Het rijp in de ochtend aan de bladeren, die over de koude nacht verteld. Allemaal het maken van een foto waard voor de omslag van een nieuwe cover.
Waar het weer veranderend door verschillende druk in de lucht. Zo veranderd mijn kijk op het leven en hoe ik me voel ook door verschuiving en verandering in druk(te). De druk die ik mezelf opleg en de druk die ik voel om er te zijn, te presteren, te leveren. Daarnaast is er ook de drukte in de omgeving. De aandacht die anderen vragen. Het geluid van de omgeving. Soms, misschien wel meer dan dat, hoop ik dan op een omslag. Dan verlang ik naar de stilte die soms zo moeilijk te vinden is. Dan verlang ik naar de verkwikkende regen. Dan verlang ik naar de warmte van de zon. Dan verlang ik naar de koelte die de wind met zich meebrengt.
Toen ik vanochtend aan het hardlopen was en na een intensief stukje rust inbouwde, moest ik denken aan mijn gedrevenheid een aantal jaar terug, dan wilde ik niet vertragen, dan moest het in hetzelfde tempo door en het liefst sneller. Soms verlang ik nog wel eens naar die gedrevenheid, helemaal mezelf verliezen in het lopen (en fietsen). Toch heeft de afgelopen jaren langzaam een omslag plaats gevonden. De passie is niet verdwenen, maar de gedrevenheid is wel veranderd. De wil om te gaan is er nog, alleen minder voluit. Ergens voel ik dat het er nog zit, die gedrevenheid, maar dat die door de omstandigheden getempt is. Dat ik minder druk op mezelf leg van het moeten presteren, dat er meer ruimte is voor het nemen zoals het komt. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze, al weet ik niet of dit wijsheid is. Het voelt meer als een omslag in wat ik eruit wil halen of beter gezegd wat ik erin wil stoppen.
Tijdens de overdenking was er de eerste vraag de klein catechismus van Westminster : “Wat is het voornaamste doel van het levens van de mens?”. Toen ik er zo over nadacht met alles wat ik ook in de ochtend met hardlopen had besproken met mijn maatje, vond ik dit nog een afstandelijk vraag. Ik had er ook niet meteen een antwoord op. Want het nadeel van een doel is dat dit de focus buiten jezelf legt, dat het om tijd of tempo gaat. Net zoals het fietsen en hardlopen voor mij om prestige ging en soms nog wel gaat. Kom ik er telkens meer achter dat het voor mij veel meer dan is, het is het verlangen naar avontuur, naar stilte, naar plezier, naar zoveel meer dan presteren. Voor mij kwam er dan ook een omslag in min denken. Langzaam kwam dan ook een andere eerste vraag naar boven, Wat is het waar ik ten diepste naar verlang in mijn leven? Wat ik denk dat mijn verlangens mijn richting, mijn handelen bepalen. Dan kan het antwoord wel eens best dicht in de buurt komen, alleen dieper geworteld. Een antwoord niet wat ik er uit wil halen. Nee, een antwoord met wat ik er in wil stoppen.