Vallen, opstaan en weer doorgaan
Mijn jaar tot nu toe kort samengevat: Ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Met nadruk op vallen, opstaan en weer doorgaan. De wet van Murphy lijkt even van toepassing op mijn prille wintermaand.
“If there’s any way they can do it wrong, they will” (als er een manier is waarop ze het verkeerd kunnen doen, zullen ze dat ook doen) of ook wel “Anything that can go wrong, will go wrong” (alles wat fout kan gaan, zal fout gaan).
Edward A. Murphy (1918–1990)
Zaterdag was ik de Gooische strade bianche 2.0 aan het fietsen, in december ging ik in de 1.0 versie even hard onderuit. Nu stond er 77 kilometer op de teller en ik begon al in een euforische stemming te geraken. Eindelijk weer een mooie gravel rit, met redelijk wat technische stukken, zonder schuivers. Je voelt hem zeker al aankomen… Helaas was er nog die ene heuvel, met listige boomstronken. Ik leek er goed over heen te gaan, maar alle vaart was eruit, versnelling lag te zwaar, de boomstronk stak te ver uit, er langs sturen rechts of links lukte niet meer, dan maar er recht overheen en toen sloeg mijn voorwiel dubbel. Gevolg: vallen, opstaan en weer doorgaan. Twee kilometer verder, kruispuntje over, iets wat normaal altijd natuurlijk prima gaat, maar niet als je in de baalstand zit. Ik had mijn aandacht er niet goed bij, let even niet goed op, zit aan de verkeerde kant met iets te veel vaart, voorwiel, tegen achterwiel, sta een 30 seconden stil en dan, ja dan val je wéér. Vandaag een dagje later, een stijve pols en een gekneusde rib. Ik mag blijkbaar nog wat langer nageniet van de mooie tocht.
Toch is het echte leven soms net hetzelfde, ben ik lekker onderweg, het doel inzicht en dan gaat er toch even iets niet zoals ik had verwacht. Liggen er toch net wat boonstronken die ik niet had voorzien, maak ik een inschattingsfout of ben ik even niet bij de les.
Ik had een poosje geleden een functioneringsgesprek en daar ging het ook over dit soort momenten. Van die momenten dat je lekker onderweg bent en dan toch in keer even de grip op alles lijkt te verliezen. Hoe ga je met een situatie als deze om. Nou de metafoor fietsen kwam goed ter spraken. Ik weet niet of jij je eerste fiets meters herinnerd of de eerste van je kind, of je eerste meters op het ijs. Maar wie kent de uitdrukking niet: Fietsen of schaatsen leer je door te vallen en weer op te staan.
Voor mijzelf ligt de nadruk dan ook op het tweede gedeelte: door weer op te staan. Opstaan is iets wat ik zelf moet doen. Als ik mij telkens door andere laat optillen, komt de motivatie niet vanuit mijzelf om weer verder te gaan. Als ik val, als jij valt, moeten we ervoor zorgen dat we die motivatie aanspreken om zelf weer op te staan. Het tweede wat, denk ik, belangrijk is dat ik accepteert dat ik gevallen ben. Op de fiets is dit trouwens minder moeilijk als in het werk, toch als ik niet zie dat ik gevallen ben, dan zal ik ook niet de stap kunnen maken om weer op te staan. Het laatste wat van belang is dat ik naar mezelf kijk en dan bedenk wat kan ik verbeteren ervoor te zorgen dat ik niet val en als ik de volgende keer val dat ik sneller kan opstaan.
Om in het vervolg niet te vallen kan ik verschillende dingen doen, de makkelijkste is om niet meer op de fiets te stappen. Ik kan er ook voor kiezen om geen technische rondje meer te rijden dat verminderd de risico. Of ik kies ervoor om dit soort tochten te blijven leren en meer ervaring op te doen, maar tart ik dan niet de wet van Murphy?
Ik moet je zeggen dat ik wel weet waar ik voor kies, misschien niet de verstandigste keuze, maar het plezier wat ik uit het fietsen haal, de energie die ik er in kwijt kan, de voldoening, de ambitie, de vrijheid zorgen ervoor dat ik me niet uit mijn veld laat slaan. Ik geloof dat welke maatwettigheid, welke mening, welke teleurstelling, welke boomstronken, welke onjuiste inschatting dan ook, geen dief zal zijn maar juist de voeding van mijn motivatie zal worden. De drijfveer die ervoor zorgt dat als ik val, en dat zal zeker gebeuren, ik opsta, ren, spring, vlieg, duik en weer doorga.
Terwijl ik met de titel bezig was voor deze blog, kwam ik bij het volgende filmpje van een opening in de RTL late night show door Ali B en Diggy Dex. https://www.youtube.com/watch?v=Qd3cY3x6Jwk Na het vallen , opstaan en weer doorgaan en het niet langer blijven staan zingt Diggy Dex. Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij.
Ja ik geloof, ik geloof, ik geloof en jij?