Een sprong in het diepe
Ik had een mooi begin van de week, ik zat heerlijk op mijn fiets even een uurtje te genieten van de opgaande zon. Even rust in de kop en heerlijk de tijd om na te denken. De gedachten gingen verder waar ik afgelopen zondag gebleven was bij het gesprek met de spreker bij ons in de kerk. Hij nodigde uit om in de rivier te stappen, niet in zo’n brede waar je voeten nog houvast hebben, in een smalle brede diepe rivier waar je geen houvast hebt. Waar je laten meevoeren met de stroming de enige optie is.
Na afloop heb ik nog een tijd met hem staan kletsen en ik gaf hem mijn voorbeeld waar ik aan moest denken. Dat was aan de zwemles van mijn zoon. Deze was in een bad met een vloer die in hoogte verstelbaar is. Het voordeel is dat de kinderen niet meteen een sprong in het diepe hoeven te maken. Het nadeel, ze leren vertrouwen op de vloer in plaats van op zichzelf. Ik merk ook iedere keer als we in een diep bad gaan zwemmen mijn zoon eerst weer het vertrouwen in zichzelf moet hervinden. De manier van hoe je leert zwemmen is bepalend hoe je in het diepe springt.
Een verhaal waar ik hierbij aan moest denken is het verhaal van de jonge man, die bij Jezus komt. Ik heb altijd moeite gehad met dit verhaal. Waarom? Omdat de uitleg die er aan werd gegeven, bij mij niet goed lande. Ik kom er zo op terug. Eerst het verhaal waar ik op de fiets over nadacht.
Toen Jezus zich op weg begaf,
Marcus 10:17-22
kwam er iemand naar Hem toegelopen.
Hij knielde voor Hem neer en vroeg:
‘Goede Meester, wat moet ik doen
om in de hemel te komen?’
Maar Jezus zei: ‘Waarom noemt u Mij goed?
Niemand is goed, alleen God is dat.
De geboden kent u toch:
Niet doden, geen echtbreuk plegen,
niet stelen, niet vals getuigen,
niemand oplichten, uw vader en uw moeder eren.’
Hij zei: ‘Meester, ik leef al volgens de wet van God van toen ik klein was.’
Jezus keek hem met liefde aan.
Toen zei Hij: ‘U kunt nog één ding doen:
verkoop alles wat u hebt en geef het aan de arme mensen. Zo krijgt u een schat in de hemel.
Kom dan terug om Mij te volgen.’
Toen de man dat hoorde vertrok zijn gezicht.
Hij ging verdrietig weg, want hij was heel rijk.
Ik denk dat er veel verschillende manieren zijn waarop je dingen kan interpreteren en uitleggen. Voor mij werd nu duidelijk waar het hier om ging. Het gaat voor mij hier niet over hoe de man leefde, over zijn vroomheid, het gaat ook niet over zijn rijkdom. Het gaat in mijn optiek dat deze jonge man zijn vertrouwen in de vloeren in zijn leven moet los laten en wordt uitgenodigd om de sprong in het diepe te maken. De moeite voor mij bij dit verhaal is dat ik het zo herken. Dat ik regelmatig meer op de vloeren ben gaan vertrouwen en dat ik vaak een sprong in het diepe wil maken, maar dat ik achterblijf met een vertrokken gezicht.
Het tweede wat dan ook in mij opkwam is hoe bepalend het verleden is op het heden. Ik heb van dicht bij gezien dat een sprong in het diepe veel impact heeft. Impact die je niet van te voren bedenkt of verwacht. Mijn ouders hebben in het verleden een aantal keer zo’n sprong in het diepe gemaakt. Alles achter zich gelaten en zijn op weg gegaan. Daar waar zei zich geroepen voelden. Alleen deze plekken monden niet altijd uit in oases van vrede en voorspoed. Integendeel, ze hebben behoorlijk wat leeuwen en beren op de weg gezien. Ze hebben goede plekken los gelaten en zijn op plekken terecht gekomen waar er zeker heimwee was na het verleden.
Ik heb dus van dichtbij dit meegemaakt, ben er onderdeel van geweest. Ik heb leren zwemmen in een omgeving waar het diep was, waar het gevoel van bijna verzuipen er zeker was. Op de fiets realiseerde ik me dat het ook verleden mij vast houdt of beter gezegd tegen houdt om de sprong in het diepe te maken. Ik ben al eerder in de diepe rivier geweest en in deze turbulente wateren is het niet altijd fijn om te zijn. Toch blijft het verlangen er om op de uitnodiging in te gaan. Dit integreert mij zeker, wat is het dat ik die stem blijf horen zeggen: “Kom dan terug om mij te volgen.”