Opgeven is geen optie, of toch wel…

De ene mens wordt maar een jaar of 7, de ander 100 en geen centje pijn. Soms denk ik als ik nadenk over het leven; ik had ook die van 7 kunnen zijn…

Toon Hermans

Vorig jaar heb ik de Alpe d’HuZes gefietst samen met de Rotterdam Fund racers. Dit jaar doen ze met vier teams mee en willen ze een record bedrag ophalen aan sponsorgeld. Ze zijn al weer flink bezig om de stichting in de spotlights te zetten. Het mooiste aan dit alles vind ik de passie die het team heeft voor dit event. Het hele jaar zijn ze bezig met de voorbereiding en het organiseren van kleine events, met als één doel: Ervoor zorgen dat er zoveel mogelijk wordt opgehaald om kanker zo snel mogelijk de wereld uit te helpen als dodelijke ziekte.

Waar ik persoonlijk wel mee worstel is de credo van de stichting: Opgeven is geen optie. In mijn persoonlijke omgeving ken ik de pijn en moeite van een chronische ziekte. Ik weet dan ook dat opgeven zeker tot een van de opties behoort. Opgeven, gewoon echt helemaal niet meer kunnen. Ik denk ook dat er ruimte moet zijn voor deze keuze. Zoals ik bewondering heb voor doorzetters weet ik ook dat er behoorlijk wat moed bij moet komen voor de keuze opgeven, voor beide keuzes heb ik respect. Natuurlijk moedig ik aan en ondersteun ik daar waar ik kan om door te gaan, maar het verdriet en pijn aan de kant te duwen door te zeggen dat opgeven geen optie is, is voor mij geen optie.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik vind het gaaf dat er zoveel mensen hun limiet opzoeken, over hun pijngrens gaan om de pijn van verlies en verdriet een plek te geven of het even te vergeten. Het is mooi dat we een plek creëren waar deze emoties ruimte hebben, waar het niet uitmaakt wie je bent, wat je hebt meegemaakt maar dat je samen een doel hebt.

Toch denk ik ook dat we er eens achter komen dat we allemaal een grens hebben, waar we beseffen dat opgeven ook een optie is.  Zelf was ik na vier keer de berg op fietsen helemaal kapot en voor mij was dat op dat moment mijn fysieke grens. Ik kon niet anders dan mijn fiets in de auto leggen, een douche pakken en vervolgens de rest aanmoedigen. Had ik verder door moeten gaan, nog meer mijn grens moeten verleggen? Of….

Afgelopen zaterdag zat ik ondanks het beroerde weer op mijn gravelbike. Het was een graad boven nul en continu rijdend in een koude douche. Met andere woorden een hels ritje. Na 15 kilometer haakte de eerste af, na 25 de tweede. Ik bleef samen met de Gorilla van de groep over. We deden er nog een klein lusje bij. Na 40 kilometer voelde ik mijn voeten niet meer. De regen loopt stiekem langs mijn benen de waterdichte schoenen in. Ik voel nog wel dat er iets vast zit onder aan mij. benen, maar dat het mijn voeten zijn? Na 55 kilometer trekt de kou verder omhoog, het onderste gedeelte van mijn scheenbenen voel ik ook niet meer. Nog 20 te gaan, opgeven is geen optie, 20 kilometer lopen is nog wel erg lang en zal meer pijn doen dan fietsen. 75 kilometer gaf de teller aan toen ik thuis was. De eerste behoefte was eten, schoenen nog niet uit want dan gaat lopen zeer doen. Na het eten moest ik er toch aan geloven, strompelend op blote voeten naar boven en na 15 minuten douchen kwam er weer kleur in mijn voeten. Je hoeft zeker niet zes keer een berg op te fietsen om af te zien.

Toch blijft de vraag met welk gevoel stap ik op de fiets. Waar ben ik het hele jaar mee bezig? Heb ik oog voor de mensen om mij heen en hoe geef ik dat vorm? Hierin is opgeven zeker geen optie. Ik wil dan ook mijn bewondering uitspreken voor deze mensen die zo het hele jaar bezig zijn met een doel, niet een doel voor zichzelf maar een doel waarbij ze stukje van zichzelf weggeven. Tijd, energie en aandacht voor een betere wereld voor een ander waar ze de naam waarschijnlijk niet eens van kennen.

Ik hoop dat er veel mensen wat van hun kostbare tijd opgeven om tijd te maken voor het kostbare leven van anderen. Zodat deze de kracht hervinden in hun leven, om net als sneeuwklokjes in de meest zware periode van het jaar, zich oprichten, gaan bloeien en het mooiste van zich zelf kunnen laten zien.

Wij, de sterken, moeten de zwakken in hun kwetsbaarheid helpen en niet ons eigen belang  dienen. Laat ieder van ons zich richten op het  belang van de ander, op wat goed en  opbouwend voor hem of haar is. 

Romeinen 15:1-2