Kleurenpalet
Afgelopen vrijdagavond was ik met de gravelracer over de heide aan het fietsen. De zon begon telkens lager te staan aan de lucht. Waar de lucht een schouwspel werd van allerlei pastelkleuren geel, oranje, blauw en wit. Trok de kleur weg op de grond, door het ontbreken van het licht en werden de contouren en contrasten van de bomen strakker en meer zichtbaar. De benen waren nog stram van een woensdagavond hard doorrijden, dus het was op souplesse lekker genieten van het schouwspel wat zich in de lucht en aan de grond voltrok.
Zo op souplesse rijden betekend dat ik genoegen neem met dat het goed is zoals het is. Dat het niet altijd hard en snel hoeft te gaan. Daar waar in managementboeken wordt geschreven dat “good is the enemy of great” merk ik juist het tegenovergestelde op de fiets. Dat het altijd great moet zijn beperkt mijzelf te genieten van dat het goed is. Dat juist het genieten van dat het goed is, ruimte geeft. In mijn hoofd is dan een speelruimte aan het worden waar nieuwe inzichten ontstaan. Waar de kaders wegvallen en een kleurenpalet gebruikt kan worden die zoveel meer is als zwart en wit.
Tijdens het fietsen werd ik ingehaald door een andere racefietser. Het gekke is dat op zo’n moment de verleiding groot bij mij is om aan te haken, in het wiel te kruipen. Om mijzelf te bewijzen. Aan de andere kant is er een stemmetje die zegt, het is logisch dat hij je inhaalt, vet dure carbon fiets, dunnen bandjes, gemaakt om snel te gaan, wat anders als je alu fiets met brede gravelbandjes eronder. Dan is er nog ergens een stemmetje die wat meer fluistert, die van mij vraagt te verstillen om het te horen. Die zegt het is goed zo.
Van de week luisterde ik naar Rabbi Dr. Abraham Twerski die vertelde over het vergelijk tussen stress en het groeien van een kreeft (zie link onderaan blog). Wat mij bijbleef van het korte filmpje was de plek die de kreeft opzoekt om zijn nieuwe schaal te laten groeien. De plek was veilig onder een steen. Een plek van rust. Een plek waar de kreeft de tijd heeft om, nadat deze oude van zich af heeft geworpen, veilig het nieuwe te laten ontwikkelen en groeien. Een kostbaar moment, waar ikzelf zo van kan leren.
Het afwerpen van het oude, van het gene wat niet meer past. Stoppen als het niet meer comfortabel voelt. Een plek van rust opzoeken, even de wereld de wereld te laten. Een plek waar er rust en veiligheid is. En dan, dan komt denk ik het belangrijkste element. Tijd nemen om het nieuwe te omarmen. Tijd nemen om mij in de speelruimte nieuwe gedachtes te begeven. Tijd geven om deze te ontplooiing te laten komen. Tijd geven om tot volle wasdom te komen.
Tijd om de kleurenpalet in handen te nemen en een schilderij te maken van de gedachtes, van de emoties, van nieuwe verbindingen. Niet om het beter te maken dan het is, nee juist om het leven zoals het is, passend als een nieuwe schaal te gaan dragen.