Het verborgen goud
Op LinkedIn had Remco Claassen van de week een post geplaats. Hij zocht mensen van de drie grote religies die hem konden helpen het verborgen goud te vinden. Een van mijn directeuren was zo attent om meteen naar mij door te verwijzen. Alleen van mijzelf vind ik niet dat ik het meeste weet over het Christelijke geloof. Toch vroeg ik mij af, wat ik dan zou antwoorden op vraag: Wat is het verborgen goud in jouw geloof?
Toen ik nog wat jonger was keek ik naar Bassie en Adriaan en er is een aflevering dat ze op zoek gaan naar de pot met goud aan het einde van de regenboog. Als kind natuurlijk heel fascinerend, maar zelf weet je hoe dichter je bij de regenboog komt, hoe sneller deze zich verplaatst. Het kleurenspel van zonlicht in de regen is iets wonderlijks, het is denk ik het zichtbare verborgen goud. Vaak lijkt het studeren in en kennis van het geloof ook op de regenboog, hoe dichterbij je komt hoe sneller het zich verplaatst. Geloven is voor mij iets dynamisch het is iets natuurlijks wat moeilijk tastbaar te maken is in zichtbaar goud.
Eigenlijk hoop ik dat mijn antwoord op de vraag dan zou zijn, Remco het verborgen goud is er niet. Waarom zou de maker van deze wereld iets verborgen houden, wat zo waardevol is als goud? Ik denk wel dat er veel kennis en wijsheid in al deze religies is. Dat er veel mooie inzichten zijn die je verder helpen in je persoonlijke ontwikkeling.
Zaterdag zat ik op de racefiets, de route ging door verschillende polders en landschappen in de omgeving. Over slingerende dijken, klinkerweggetjes, lange bruggen en door tunnels. Ik had de route van te voren uitgepeild en wist dat de totale afstand 106 kilometer was. Als de vermoeidheid een beetje in de benen komt, denk je toch op een gegeven moment dat de 106 kilometer niet zal kloppen, dat het zeker nog langer is. Hoe dichter je bij komt, hoe sneller de aankomstplek zich van je lijkt te verwijderen. Je ratio weet dat de 106 kilometer klopt, alleen je gevoel zegt zo anders. Hoe meer ik gefixeerd bent op de aankomstplek, hoe langer het vaak duurt. Zeker als de benen in de verzuring raken en het trappen minder vanzelf gaat of het koppie niet meer wil. Dan je beurten op kop te draaien, is veel meer een opgave dan als je sterke benen hebt.
Ik herken dit bij zoveel zaken in het leven, in het geloof, op het werk, in persoonlijke relaties. Hoe meer ik gefixeerd ben op de pot goud aan het einde van het traject, hoe minder ik bewust bezig ben met weg ernaar toe. Terwijl de weg er naar toe meer kleur heeft als het goud aan het einde. Voor mij zit in de regenboog zoveel schoonheid, waar zou je nog zoeken naar de pot met goud?
Als ik dan toch een poging zou wagen, om te mogen opschrijven wat het verborgen goud is. Hoop ik dat de mensen in mijn omgeving zullen zeggen, dat het voor hun niet verborgen was, maar door het woorden te geven, het net zo zichtbaar is als de regenboog. Ik weet dat Remco houdt van korten zinnen met korte woorden, zoals ik hem een aantal keer heb horen eindigen met: If it is to be, it is up to me. Denk ik dat het nog veel korter kan: To be. Er zijn. Geloven is voor mij niet meer en niets minder dan er domweg te zijn.
De naam van mijn God is Jaweh, Ik Ben. Als ik als Christen zeg navolger te zijn, heb ik simpelweg niets anders te doen als, er zijn. Toch weet ik dat “er zijn” geen simpele opdracht is. Er zijn ondanks de vorm van de dag. Als de benen niet willen, het koppie er niet bij is, ligt er toch voor mij in het verborgen een stukje goud met de tekst: To be!
Het mooie is als ik de regenboog recht van voren zie, ik weet dat de zon recht in mijn rug staat. Als ik mij richt op er zijn, weet ik dat ik ben achter mij is.