Geef ons de vrede

Van de week was ik aan het hardlopen in zuidelijk Limburg en ergens op een kruispunt van wat landweggetjes stond een houtenkruis met daarop de tekst: “Geef ons de vrede”. Als eerste dacht ik dat er een woord te veel in stond. Ik ken wel het dona nobis pacem, geef ons vrede. Maar heb het niet eerder op deze manier opgeschreven gezien. Maar terwijl ik er zo verder over nadacht vond ik het juist wel mooi, de vrede. Niet zomaar een vrede, maar de vrede.

Ik merkte het in mijzelf, ondanks de dagen vrij, dat er nog zoveel onrust in zat. Onrust gevoed door wat er in de wereld gebeurd. Onrust omdat ik mij niet fit voelde. Onrust aangestoken en zoekend om de leegte vullen. Als de vrede er niet zit, dan is de onrust degene die de plaats overneemt op de bok. Ik had echt de tekst op dat simpele houten kruisje, op een plek waar een paar zandwegen elkaar kruisten, nodig.

Het verlangen naar vrede, naar de vrede. Is een verlangen die denk ik ons allemaal gelegd is. Het maakt ook dat ik het zo moeilijk kan begrijpen waarom er zoveel onrust en geweld is in deze wereld. In het groot maar vooral ook in het klein. Dat de ruimte van vrede wordt opgevuld door boosheid, door haat, door harde woorden, door uitsluiting, door geweld, door zoveel meer. Dat het wel lijkt of dit een lucifer is die zo licht ontvlambaar is, waarbij het kleine vonkje uiteindelijk een onblusbare brand wordt die alleen nog door iets groters als zichzelf gedoofd kan worden.

De vrede, ik zoek hem bij mezelf, in het klein maar ook in het groot om mij heen. De vrede, ik laat hem toe, om de onrust te doven in mijzelf en bid het voor de wereld om mij heen. De vrede, geschreven in woorden en gegeven door degene afgebeeld op dat houten kruis.

Zo ben ik die dag en de dag erna nog langs meer kruispunten gelopen, met nog meer kruisjes en teksten. Allemaal woorden die een bepaalde leegte vullen, die er door het leven heen vallen. Leegte die woorden nodig hebben om te begrijpen waar ze mee gevuld kunnen worden.