Herinneringen

Vorige week was ik op weg naar het Harz. In de auto had ik het samen met een goede vriend over herinneringen maken. Iets wat we zeker zouden doen in die dagen die zouden volgen. herinneringen maken is iets waar ik de laatste jaren bewust mee bezig ben. Op pad gaan samen met mijn gezin. Avonturen beleven samen met vrienden. Maar ook gewoon de tijd nemen voor een goed gesprek. Even levelen op een dieper laag. Tijdens het gesprek bedacht ik me dat herinneringen alleen herinneringen zijn als ik ze blijf herinneren. In de dagen erna ben ik zowel bewust als in het onbewuste bezig geweest met het ophalen van herinneringen.

Het mooie was dat ik voldoende tijd had om na te denken, om me even terug te trekken in de wereld van de man, zijn fiets en verder niets. Bijna niets dan en toch zo veel. Door de bossen in het Harz, waar op veel plekken de bomen als lucifers stokjes overeind staan en al de strijd tegen de dood verloren hebben. Samen op weg met zes andere gravelaars en mijn vriend die als verzorger met eten en drinken op een paar plekken ons stond op te wachten. In en door het heuvelige landschap waar onverharde paden elkaar opvolgen en kruisen of het nog de enige paden in de wereld zijn. Afwisselend van mooi fijn gravel tot grof losliggend grind, in de kleurtinten wit, grijs, zwart en rood.

Een van de onderwerpen waar ik over nadacht was het thema van het weekend, Grinta. Het woord Grinta vertaald vanuit het Italiaans naar het Engels staat voor Grit. Small loose particles of stone or sand. Met andere woorden, Gravel. In mijn lievelingssport wielrennen wordt het woord gebruikt om te verwijzen naar de eigenschap van een renner om hard te blijven werken en vechten, zelfs en misschien vooral als hij moe of uitgeput is. Zo’n renner wordt bewonderd vanwege zijn vastberadenheid en doorzettingsvermogen. Een mooi voorbeeld van hoe in het leven te staan. Grinta dus, een Italiaans woord dat verwijst naar vastberadenheid, doorzettingsvermogen en een vasthoudende mentaliteit, vooral in moeilijke situaties.

Automatisch denk ik dan ook terug aan moeilijke tijden, herinneringen die ik vaak onder een dikke laag aarde heb weggestopt. Onder het mom als ik er niet aan denk dan is het er ook niet meer. Alleen stopt de laag aarde niet bij de moeilijke herinneringen, maar worden er tegelijkertijd ook goede herinneringen mee begraven. Dus stop ik niet me graven, maar haal ook de mooie momenten op. De momenten die ervoor zorgden dat de batterij opgeladen bleef. Dat de motor bleef draaien, dat het einde van de tunnel in zicht kwam en daarmee ook het levenslicht zichtbaar werd.

Een van de dingen die met het meest raakte, was dat ik op een lange klim van 19 kilometer naar de hoogste top van de Harz, de Brocken onderweg was. Als routeleider koos ik die klim ervoor om telkens achter de laatste van het groepje te fietsen, zodat ik kon helpen indien het nodig was. Terwijl ik daar op de trapper duwde, ging het woord ontferming door mijn hoofd. Een mooi woord voor zorg dragen, alleen met zo veel meer diepgang, want het is zorg dragen vanuit bewogenheid. Ondertussen zag ik de mannen voor mij uit vol Grinta de berg bedwingen tot ze uit het zicht verdwenen en er nog maar 1 paar wielen voor me uit reed. Toen kwam de gedachte, wat als ik nu de zwakste ben, is er dan iemand die zich over mij ontfermd? Een gedachte die me diep van binnen raakte.

Ik heb veel de sterkste moeten zijn van mijzelf in het leven of in ieder geval sterk, mentaal sterk. Fysiek moet ik het vooral hebben van mijn uithoudings- en doorzettingsvermogen. Terwijl ik zo aan het reflecteren was, wist ik niet meteen hoe, maar ik heb ik altijd sterk kunnen zijn voor mijn omgeving als het nodig was. Een rots, een steen. Niet op de voorgrond, wel op een dragende plek. Een plek waar andere stenen op rusten. Het duurde even voordat ik het kon accepteren, maar langzaam sijpelde het naar binnen, “ik ben” is het die me de kracht ervoor heeft gegeven. Niet ik zelf, maar door Hem die mij kracht geeft. Het was ook de eerste zin van de tekst die we in het weekend meermaals gelezen hebben, Zoek je kracht in de Heer, in de sterkte van zijn macht (Efeziërs 6:10).

Het was goed om even herinneringen op te halen, om terug te denken aan de momenten in het leven waar ik Grinta heb getoond en ook waar bij mezelf er een gebrek aan Grinta was. Nu besef ik dat er iemand was die zich altijd over mijn ontfermd heeft en altijd over mij zal blijven ontfermen.