Intensiteit

De afgelopen maanden en misschien wel langer kon ik niet de intensiteit in mijn fietsritten leggen die ik gewend was te kunnen. Als eerste was de er de gedachte dat ik gewoon behoefte had om het allemaal wat rustiger aan te doen. Totdat ik voelde dat mijn benen gewoon niet meer thuis gaven en mijn hartslag niet meer de hoogte in wilde maar ook niet meer zo snel daalde. Uiteindelijk maar de huisarts gebeld en aangegeven last te hebben van inspanningsastma. Nu heb ik een inhalator en ik merk dat het helpt. Ik kan weer met meer intensiteit fietsen, dat maakt het toch allemaal wat leuker en voel ik me weer meer mijzelf worden op de fiets.

Van de week fietsten we met zonsondergang langs de molens in de Alblasserwaard. We hadden een paar mooie gravelstroken, waar de stof van onze banden waaide. Nadat ik in de ochtend al een mooie tien kilometer had gelopen, voelde de benen nog steeds goed en kon ik weer een paar keer goed diep gaan. Mijn hartslag vloog omhoog richting de 180 en zakte weer snel naar de 130 als ik het weer rustig aan deed. Het was intens, maar ook intens genieten. Een dag later voelde ik wel dat mijn lichaam weer aan de intensiteit moest wennen en was mijn afweersysteem een beetje in de war, laten we het zo zeggen ik had het niet koud.

Zelf ben ik ook iemand die intens leeft. Ik voel de emoties door mijn hele lichaam gaan en als ik dit minder heb, dan weet ik dat ik in de gevarenzone zit. Als ik ergens voor ga, dan ga ik er vol voor. Dan geef ik soms meer dan ik heb, vraag me niet waarom. Het is gewoon zoals het bij mij werkt. Alleen is ook hier een afweersysteem actief. Het systeem wat ervoor zorgt dat ik mij soms even terug trek, me-time pak. Om even te herladen, op te laden. De prikkels en de emotie te verwerken. De gedachten en woorden een plek te geven. Om mezelf te beschermen, want de enige die echt goed voor mij kan zorgen ben ik toch uiteindelijk zelf.

Intens leven is niet de makkelijkste manier van leven, maar voor mij wel de puurste manier. Ik ken zelf ook geen andere manier die beter bij mij past. Wat ik wel ken is dat door het leven heen er periodes zijn dat ik in de overleefstand/modus sta en dat ik dan langzaam de connectie met mijzelf lijk te verliezen of simpelweg verloren heb. Dat ik mezelf telkens minder herken. Dan moet ik de patronen doorbreken en heb ik zuurstof nodig. Een inhalator voor de geest. Om alles even te laten en te gaan, te avonturieren. Zodat ik er daarna weer kan staan. Staan als mezelf, intens, dankbaar.