Niet(s) doen, ook een keuze

Ik kijk naar buiten, de zon schijnt. Vanochtend heb ik al een rondje gelopen en toch is er een stemmetje dat me pushed om te gaan fietsen. Iedere keer wordt de lat lager gelegd om te gaan, eerst een korter rondje en vervolgens een lager tempo. Alles om ervoor te zorgen dat ik in beweging kom en op die fiets stap. Nee zeggen, lijkt bijna geen optie. Toch, toch probeer ik het stemmetje te negeren, even niets doen, even uitrusten.

Ik merk het dat ik dit niet alleen met fietsen heb. Ook met werken vind ik het lastig om de uitknop te vinden. De even helemaal niets doen dagen ken ik eigenlijk niet echt. Ik weet het, het is af en toe goed om even uit te schakelen, even off-line te zijn, even niet te doen. De keuze is er alleen een tegen mijn natuur in. Tegen de natuurwetten in van in beweging zijn.

Als het morgen of de dagen erna nou minder goed weer wordt als voorspeld, dan heb je de kilometers van vandaag in ieder geval gehad. Het stemmetje gaat toch door. De ene na de andere argument wordt aangehaald om te gaan. Het wordt alleen weer terug in zijn hokje geduwd door een ander stemmetje die zegt, pak je rust, morgen ga je fietsen met een machine op de fiets, pak je rust, wees verstandig.

Pak je rust, wees verstandig. Wat nou als ik daar soms gewoon geen zin in heb. In beide niet. Waarom moet altijd alles verstandig zijn. Soms is het onberekende,  het avontuurlijk het gene waar je de rest van de week op draait en laat ik dat nu niet schieten. Wat de geestelijke batterij juist oplaad. Dat ik in de de flow kom en even super productief ben.

Naast dat de zon schijnt, waait het ook, er staat een stevige wind, eentje die me helpt om niet toe te geven om toch te gaan. Toch check ik de weer app en zie dat de wind aan het einde van de middag gaat liggen. Zal ik dan toch…. nee, nee en nog eens…. misschien toch stiekem een kleine ja.

Vasthouden aan de keuze om niets te doen is toch niet zo makkelijk, voor mij dan.