Ontwijkgedrag

Hardlopen in de regen of op ondergrond die door regen verzadigd is, heb ik goed heb kunnen oefenen de afgelopen weken en maanden. Alleen heb je regen of regen. Vooral als de hemelsluizen vol hebben opengestaan dan zijn de plassen op de onverharde paden diep en is er geen ontwijken meer aan. Toch is dat wat ik bij de eerste plassen vaak doe. Ik zoek de kantjes op om me vervolgens te realiseren dat het daar ook modderig en nat is.  De opvolgende plassen gaan met grote sprongen en passen. Totdat het besef daalt dat de voeten toch nat zijn geworden en alles wat in het vervolg passeert niet meer ontweken hoeft te worden, het is onoverkomelijk.

Ontwijken is het uitstellen van het onoverkomelijke.

Velosoof

Deze zin kwam zo aan het einde van een regenloop in me op. Ontwijken is het uitstellen van het onoverkomelijke. Volgens mij gaat dit niet alleen op voor de grote, diepe plassen water in het hardlooprondje. Nee, deze gedachte pakte me. Want ik betrapte mezelf erop dat ik soms best goed ben in ontwijken en daardoor uitstellen van dingen die echt onoverkomelijk zijn. Sommige dingen moeten nou eenmaal gebeuren en moet ik echt een keer onder ogen zien.

Ontwijken op het moment zelf geeft me vaak een gevoel van controle of kortstondig geluk. Toch is er ook al iets in het achterhoofd dat weet dat ik het mezelf eigenlijk alleen maar moeilijker maak. Waarom ik dan toch om die eerste plassen heen probeer te lopen blijft me dan vaak ook een raadsel. Het zit er ook zo ingebakken om de confrontatie te vermijden, te ontwijken en het liefst zover mogelijk achter me te laten. Maar het lijkt dan wel een soort wet van Murphie dat er alleen maar grotere en diepere plassen volgen. Het om de plassen heen lopen heeft uiteindelijk als resultaat dat, naast dat ik daar ook nat wordt, ik ook nog eens helemaal onder de blubber kom te zitten.

Een andere vraag die het bij me oproept is wat is het onoverkomelijke? Want als ik weet dat mijn schoenen en voeten nat gaan worden, waarom zoveel moeite doen om het te ontwijken? Het haalt me uit me ritme, het vraagt meer energie en toch is dat wat ik van natura als eerste doe. Het lijkt wel of het uitwijken het onoverkomelijke is. Terwijl dat gewoon mezelf voor de gek houden is. Want als iets juist wel overkomelijk is, is dat het wel. Dus over het algemeen genomen ben ik mezelf voor de gek aan het houden als ik ontwijkgedrag vertoon. Lekkere conclusie…

Laat ik het er maar op houden dat mijn gedrag naast dat het voorspelbaar, ook ongrijpbaar is. Ongrijpbaar omdat ik tegen beter weten in, het onoverkomelijk probeer te ontwijken. Dat in dit geval niet van uitstel, afstel volgt maar vaak een nog grotere en diepere plas. Terwijl als de schoenen al nat waren, het misschien wel een feestje was geworden om erdoor heen te rennen. Voor nu houdt ik me voor om de volgende keer die eerste plas niet te ontwijken maar vol door te rennen. Ik ben benieuwd of ik mij natuurlijke patroon weet te doorbreken.