Vertragen, verwondering, verlangen, voldoening
Afgelopen vrijdag op een van de kortste dagen van jaar, kwam na weken van grauw weer, de zon in de loop van de ochtend telkens meer zichtbaar boven de horizon uit. De zuidwesten wind had voldoende kracht om de laaghangende wolken van de afgelopen weken weg te blazen. De golven lieten zich er heerlijk door voortstuwen om zich met continu gebulder op de branding neer te laten vallen. Dit alles in me opnemend liep ik over het strand en nam met volle teugen de zeelucht in mij op. De jas hoog dicht geritst en een warme muts maakten dat de kou die met de wind meekwam geen vat op mij kreeg.
In een periode van overvolle agenda’s had ik een moment gepland om met een geliefd persoon een mooie strandwandeling te maken. Om in een chaotische periode waarin ik het gaspedaal ver in getrapt heb om alles gedaan te krijgen, ook de voet er even af te halen en te vertragen. Want is het niet dat een mens alleen kan versnellen als deze ook ook kan vertragen?
Vertragen om te verwonderen. Verwondering om de schoonheid en de weidsheid van de natuur. Het strand is daar mij inziens uitermate geschikt voor. We mochten ons verwonderen om de roep van twee jonge zeehonden in de beschutting bij de duinrand, met de zorgzame aanwezigheid van hun moeder. Verwonderen om het pad dat door het vallen van overvloedig water veranderd was in weg vol avontuur, wat anderen had afschrikt en maakte dat het even van ons alleen met de natuur was. Want is het niet dat verwondering ontstaat in een moment van ontmoeting? Ontmoeting met de natuur, met de ander, met mijzelf.
Vertragen om bij het diepste verlangen te komen. Het verlangen om te leven, want daar ben ik, ben jij voor geboren, niet om geleefd te worden. Leef!
Vertragen om tot de kern te komen, wat mij voldoening geeft in het leven. Waar het niet gaat om te voldoen aan alle verwachtingen. Waar ik niet handel uit de angst om het allemaal te missen, om het mis te hebben. Waar ik niet over de grenzen ga aan dat wat voldoende is. Waar ik me niet druk maak om de dag van morgen, nog wat achter mij ligt. Waar ik mij focus op dat wat ontstaat in net nu, als ik temporiseer en vertraag. Waar ik ruimte geef aan verwondering en aan diepe zuivere verlangens.
Voldoening om het feit dat ik leef, een leven leef vol van verwondering. Waar ik handel naar de diepste verlangens die in mijn hart vanaf het begin zijn gelegd, zodat het God volgt vol verwondering.