Wat er ook gebeurt
De afgelopen dagen ben ik in de vroege ochtend wezen sporten. De ene dag zag ik op de fiets de zon opkomen boven de oude maas. De andere dag rende ik door de polder met lage mist boven het water en de zon in het gezicht. Door de frisse temperaturen is het schouwspel tussen mist, douw druppels, heldere luchten en een opkomende zon echt adembenemend mooi. Door mijn eigen inspanning wordt mijn lichaam warm, door de kou word ik heerlijk wakker en ergens in mijn hoofd komen de woorden van een lied naar boven.
De zon komt op, maakt de morgen wakker; mijn dag begint met een lied voor U. Heer, wat er ook gebeurt en wat mij mag overkomen, laat mij nog zingen als de avond valt
Opwekking 733 – https://youtu.be/KeVjB-SXqwU
Blijven zingen, wat er ook gebeurt. Het verzet mijn gedachten. Het helpt om woorden te geven aan situaties en het kan ook helpen om even ergens anders op gericht te zijn. Alleen om even vol overgave lekker te gaan zingen, daar moet ik mijzelf echt toe bewegen. Het lijkt wel of ik soms de emoties liever van binnen verstop dan dat ik de vrijheid van het uiten omarm. Misschien vind ik dat wel het heerlijke aan fietsen en hardlopen. De energie die van binnen zit even af te beulen, zonder dat ik echt uit mijn comfortzone hoef te komen.
Het nadeel van zo vroeg weg zijn is dat alles nog nat is. En in de Hoeksche Waard kwam ik natuurlijk weer uit op een heerlijk modderstrook, neergelegd door grote wielen die hun oogst van het land aan het halen waren. Natuurlijk baal ik even, toch kon het de pret niet drukken. Na de eerste strook, maakt het niet meer uit hoeveel ik nog tegen kom. Die fiets moet ik toch gaan kuisen. Die boeren moet hun werk doen en ik vind het fijn als ik in de winkel kom er groentes vers voor mij klaar liggen. Zo’n eerste modderstrook helpt om te relativeren. Het maakt dan eigenlijk niet meer uit wat er nog gaat gebeuren.
Misschien is dat in het leven wel net zo. Zo’n eerst modderstrook. Wat doe ik ermee. Keer ik om in de hoop dat met een kleine omweg er geen meer tegen te komen. Of ga ik er gewoon doorheen, in de wetenschap dat dit waarschijnlijk niet de laatste zal zijn. We zeggen weleens dat het goed is om met de voeten in de klei te staan. Maar waar sta ik dan, aan het begin en keer ik snel om. Of sta ik voorbij het einde en zie ik als ik omkijk nog een paar mooie modderige voetsporen?
Het is natuurlijk wel handig om mijzelf goed te kleden. Kleding en schoenen die modder en waterspatten kunnen hebben zijn geen overbodige luxe. Ik weet niet precies wat er komen gaat maar met de ervaring uit het verleden weet ik dat er wat kan gebeuren. Toch laat ik mij ook weleens onplezierig verrassen, dat ik toch net mijn mooie schoenen aanheb en dan zo’n modderstrook in fiets. Misschien dat ik af en toe toch moet leren om een omweg te nemen, want ik hoef niet het gevecht aan te gaan met iedere modderstrook.
Modderstroken nooit geweten dat ik daar een stukje over zou schrijven. Het maakt me vies, ik ga ruiken naar grond (of stront) en het blijft bijna nooit bij een. Het haalt me in ieder geval uit mijn comfortzone, misschien moet ik de volgende keer er maar hard zingend doorheen fietsen. Met al die spatten modder in mijn gezicht herkend niemand me toch…