Afleiding zoeken
Zondag zat ik aan het begin van de middag op de racefiets. Ik had in de ochtend al een klein uurtje gelopen, maar de zon scheen zo mooi dat ik het toch niet kon laten. De benen waren ver van fris, tegen de koude oostenwind ging ik ook niet heel hard voorruit. Maar ik wist hoe harder ik zou gaan trappen, hoe meer weerstand mijn lichaam zou geven. Hoe meer de tocht een lijdensweg zou worden in plaats van een heerlijk uurtje peddelen in de zon.
Een dag later was ik aan het luisteren naar een podcast van Giel Beelen met Marc Tigchelaar. Het was een interessant gesprek. Het ging over het onderwerp focus, wat meer als een levensvorm werd neergelegd dan een tijdelijke mentale status om productief te zijn. Zelf zou ik het misschien anders verwoorden, leven met aandacht voor het geen waar ik mee bezig ben. Wat uiteindelijk het meest bleef hangen was: “Afleiding is verzet tegen het moment. Verzet is de eerste vorm van lijden.”
Mooi hoe in een podcast het gevoel op de fiets van zondag wordt omschreven als bijna een soort van natuurkundige wet. Als ik mij had verzet tegen het feit dat de benen gewoon even niet harder konden, dan was het plezier verdwenen. Dan was bijsturen van de informatie op de fietscomputer belangrijker geworden dan gewoon even lekker te genieten van de zon en de omgeving. Misschien dat ik de volgende keer de fietscomputer beter achter in de zak van mijn fietsjasje kan stoppen op zo’n moment, dan leidt het ook niet meer af.
Ik word regelmatig afgeleid door externe prikkels, maar het klopt inderdaad ook dat ik makkelijker toegeef aan afleiding als ik weerstand voel voor een taak die ik moet gaan oppakken. Waar ik even full focus tegen aan moet gaan, maar dan juist uitstel pak door de afleiding op te zoeken. Even die ene website checken, even naar buienradar gaan, even…. allemaal vertragingstechnieken tegen het moment. Ondertussen wordt de drempel een heuvel en uiteindelijk een berg als ik me te lang blijf verzetten.
Een mooie tip die nog werd gegeven, was de vraag, kan het vijf minuten later. Is het antwoord ja, dan ga ik gewoon verder waar ik mee bezig ben. Dan demp ik de prikkel, de behoefte om afleiding te zoeken. Voor tijdens het sporten is de vraag ook relevant, maakt het uit dat ik vijf minuten later thuis ben? Zo niet waarom dan de weerstand opzoeken? Omdat ik er sterker van wordt? Met het resultaat dat ik uiteindelijk al energie ga uitgeven van de dagen erna, het begin van het lijden…
Aandacht, focus, is het omarmen van het moment. Omarmen is de beste vorm van genietend leven.