Echt leven
Vandaag heb ik samen met een andere Meesterknecht rijder een mooie tocht gemaakt in het zuidelijkste stukje van Nederland. Het was puur genieten, de zon scheen, droge wegen en mooie vergezichten. Het was een rit met een rand van goud. De bomen die normaal gesproken rond deze tijd door herfststormen hun glans zijn verloren, kleurden nu nog geelgoud. Met de blauwe lucht erachter was het een klein stukje paradijs op deze wereld.
Toen ik thuis kwam bespraken we nog de vraag, wat is voor jou echt leven? Na op een gewone doordeweekse dag even uit het “echte” leven te zijn geweest, sprak de vraag mij erg aan. Waar leg ik de klemtoon op? Op echt of op leven? Wat ik zeker wil is echt in het leven staan. Voor mij is dat gevend en genietend leven. Niet alleen genieten of alleen geven, nee een mooie balans vinden in beide en deze complementair laten werken.
Op de fiets was het de omgeving die het deed, in ieder geval niet mijn benen, die waren niet goed maar ook niet slecht. Op de helft van de rit wou mijn hartslag gewoon niet verder omhoog en ik zat een best stukje onder mijn omslagpunt rond te fietsen. Het was een vreemd gevoel dat ik de steile klimmetjes van de oude finale van de Amstel gold race (Kruisberg, Eyserenbosweg, Fromberg, Keutenberg, Cauberg) omhoog reed zonder dat het pijn deed, maar ook harder vooruit kon gaan. Ik keek omheen en dat was wat ik nodig had. Ruimte om te kijken, ruimte om te genieten.
Echt leven… heb ik nog de ruimte om echt te leven? Misschien ben ik soms te druk met het leven , alleen maar te geven, dat ik vergeet wat echt belangrijk is. Toen we boven op de Kruisberg kwamen stond er een crucifix met daaronder de tekst “EERT DEN SCHEPPER”. Ik vroeg me stiekem wel af van de tienduizenden fietser, die er alleen al dit jaar langs kwamen, de tekst hebben gelezen en wat zullen ze erbij gedacht hebben? Bij mij kwam er een glimlach, dat fietsen brengt met dus echt terug bij de kern, bij dat wat het leven echt maakt.
Soms is het een zoektocht om het echte leven te vinden. Soms is de realiteit van het echte leven zwaar. Soms is alsof het echte leven vanzelf gaat. Soms fiets je er gewoon voorbij. Wat voor mij vandaag echt was, dat ik mij op een fiets mocht voortbewegen in een een geweldige omgeving die in alles wat ze uitademde en uitstraalde haar schepper eerde. Wat een leven.